ma vie jeng

แปดโมงเช้าวันอังคาร

2010-03-16T22:44:00.002+07:00

แปดโมงเช้าวันอังคาร เป็นเวลาที่ตื่นไปทำงานที่อมรินทร์ แต่อังคารนี้เปลี่ยนไปแล้ว งานเปลี่ยนวิถีชีวิตก็เปลี่ยน จากสาวตลิ่งชันกลับเข้าสู่สาวใจกลางเมืองหลวง ชีวิตเช้าหกโมงในวันแรกของการทำงาน ต้องเริ่มจากขึ้นเรือที่ท่าน้ำนนท์ กะเต็มที่จะไปขึ้นเรือธงฟ้า ที่จอดแค่ 3 ท่า ใช้เวลาประมาณ 20 นาที แต่นั่นเมื่อ 5 ปี ที่เคยใช้บริการ มาวันนี้มันไม่มีแล้ว ต้องนั่งเรือธงเหลือง ซึ่งเร็วกว่าธงส้ม (ไม่รู้มันเร็วกว่าแค่ไหน) ใช้เวลาร่วมชม. ไปถึงท่าสาทรก็เกือบแปดโมงแล้ว ชีวิตเมืองกรุงเริ่มต้นอันแสนเหนื่อย รีบเร่งไปปฐมนิเทศ ใช้เวลาทั้งวัน เสร็จก็หกโมง กลับถึงบ้านคิดได้ว่า พรุ่งนี้ต้องลองขับรถไปดูซิ มันจะเร็วกว่ามั้ยนะ ต้องลองๆ

do it better

2010-02-15T23:28:00.001+07:00

ต้องดีกว่าเก่าตั้ม สมประสงค์

ไม่คิดจะลงแข่งแย่งความเป็นหนึ่งไม่ดึงดันกับใครสุดท้ายก็แค่เหนื่อยและไม่มีใครได้อะไร

* สิ่งเดียวที่คิดจะแข่งขันนั่นคือตัวของเราอาจจะเคยดีแล้วเมื่อวันเก่าแต่มันยังไม่พอ

** ต้องดีกว่าเก่า ต้องดีกว่า ต้องดีไปกว่าเมื่อวานต้องแซงตัวเราต้องแซงคนเก่าให้ตามไม่ทันต้องดีกว่าเก่า ต้องดีกว่า บอกตัวเองไว้ทุกวันแพ้ให้คนอื่นเหนือกว่าคนอื่นไม่ยั่งยืนเท่าไรชนะก็เย่อหยิ่งแพ้ก็คงไม่พอใจ(ซ้ำ *)

ต้องดีกว่าเก่า ต้องดีกว่า ต้องดีไปกว่าวันวานต้องแซงตัวเราต้องแซงคนเก่าให้ตามไม่ทันต้องดีกว่าเก่า ต้องดีกว่าอยากจะทำให้ดีกว่าวันนั้นที่มีสิ่งพลั้งพลาดไปคำว่าพรุ่งนี้คือสิ่งที่ดีขึ้นไป(ซ้ำ *, **, **)

9 เว็บไซต์ยอดนิยมสำหรับข่าว IT (ต่างประเทศ)

2009-08-29T23:49:00.002+07:00

ได้ข้อมูลดีๆ จาก เว็บ Basicstep.net เลยเอามาแปะ ขอบคุณค่ะ

1. TechCrunch
จาก blogger คนธรรมดา กลายไปเป็นเจ้าพ่อข่าว Web 2.0 ของโลกนี้ไปเสียแล้ว ด้วยการรายงานข้อมูลข่าวอย่างเผ็ดร้อน ถึงกึ๋น และข้อมูล Insider สุดๆ ถ้าท่านตาม feed ที่นี่รับรองไม่พลาดข่าวสำคัญๆแน่นอน ใครสนใจดู Trend ของ Web ในโลกนี้ ต้องไม่พลาดที่นี่
2. Gizmodo
ข่าวของออกใหม่ Gadget เด็ดๆ ที่นี่ทำเป็นสกู๊ปติดตามกันยาวๆ จะว่าไปเว็บนี้ก็คล้ายกับ Engadget เลือกติดตามอันได้อันนึงก็ได้ แล้วแต่ชอบสไตล์การเขียนข่าวแบบไหน
3. Engadget
ข่าวของออกใหม่ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ที่นี่เร็วที่สุด พร้อมรายงานสดด้วยบางที ที่แน่ๆสาวก Apple ชอบตาม Live blog ที่นี่
4. Mashable
เรื่องของ Social Media ต้องยกให้ที่นี่เลย (แต่ไม่เข้าใจว่าบาง ISP บ้านเรา block เว็บนี้ทำไม?)
5. GigaOM
blogger ธรรมดาอีกคนที่ก้าวขึ้นไปเป็น blogger ชั้นนำ มีทั้งเว็บ และรายการ podcast เป็นของตัวเอง ที่เด่นคือการสัมภาษณ์บุคคลในวงการโดยเน้นไปทางด้าน telecom และ broadband
6. CNN: Tech
ชื่อ CNN ไม่ต้องบอกว่าดีแค่ไหน แต่ส่วนข่าว Tech นี้แม้จะไม่ได้เร็วมากเท่าเจ้าอื่นๆ แต่ว่าบทความที่ออกมาข้อมูลแน่น และลึกจริง สมเป็นสำนักข่าวอันดับ 1 ของโลกนี้
7. CNET
สำนักข่าวไอทีเจ้าเก่าที่คงความน่าเชื่อถือไว้อย่างไม่เสื่อมคลาย สินค้าใหม่ๆออกมา สามารถดูได้ที่นี่ เพราะรีวิวประกอบการตัดสินใจเลือกซื้อมาเร็วมากๆ ใครที่กำลังตัดสินใจว่าจะซื้อสินค้าไฮเทคใช้ไม่ควรพลาดเว็บนี้ โดยเฉพาะวิดีโอ First View
8. The Register
ข้ามฝั่งไปที่หัวเว็บฝั่งยุโรปบ้าง เพื่อข่าวไอทีในอีกซีกโลกนึงที่รวดเร็วทันใจจาก UK
9. techmeme
สุดท้าย ถ้าไม่อยากรับข่าวที่มีมากหมายจนล้นหัว หรือดูไปก็มองเห็นแต่ Unread เต็มหน้า feed reader ผมขอแนะนำที่นี่เลย เพราะเขาจะรวมข่าวแต่ละอย่างไว้เป็นหัวเรื่องเดียว เหมือนสรุปรวมข่าวหลายๆที่แล้วเลือกเพียงหัวเดียวที่ไวที่สุด ดีที่สุด ไว้ในหน้าเดียว

http://www.basicstep.net/9-popular-tech-and-it-websites/

I love twitter

2009-07-19T01:23:00.002+07:00

หลังจากลองใช้มาไม่กี่สัปดาห์ ก็รู้สึกว่ามันให้ประโยชน์อย่างเหลือเชื่อจริงๆ อย่างที่ขงจื๊อเคยกล่าวว่าในแต่ละวันให้พยายามคุยกับคนแปลกหน้า 3 คน เพราะหนึ่งในนั้นจะให้ความรู้ใหม่แก่เราเสมอ แต่ในโลกดิจิตอล ถ้าเพียงคุณ follow คนใหม่ๆ ที่คิดว่ามีประโยชน์ เพียงวันละ 3 คน คุณจะได้ความรู้ใหม่ๆ เพิ่มอย่างไม่น่าเชื่อ แค่คิดง่ายๆ follow คนในวงการที่คุณคิดว่าคนนี้เจ๋งสุดๆ เขารู้อะไรคุณก็จะรู้ด้วย มันก็เป็นการสอนตัวเราเองอย่างนึง อย่างสองเราก็พลอยจะเก่งตามเขาไปด้วย สรุปแล้ว twitter ชนะเลิศค่ะ!!!

twit me if u want

2009-05-24T01:50:00.005+07:00

กลายเป็น Social networker ลองของเล่นใหม่ (อาจเก่าสำหรับบางคน) ของเล่นที่ว่าคือเจ้า twitter ได้ยินชื่อมานานแล้วว่าจะลองเล่นซักหนแต่ก็ผลัดมาเรื่อย จนได้ฤกษ์เล่นกะเค้าบ้างซักที เล่นมาวันสองวันคำว่า "หนุก" ยังไม่ค่อยสัมผัสเท่าไหร่ คาดว่าต้องลองเล่นซักอาทิตย์คงจะให้คำตอบได้ว่า ติดใจหรือไม่กับของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้

10 things i hate about u

2009-05-10T13:55:00.004+07:00

เป็นเรื่องแรกที่เห็น Heath Ledger ในหนังและชอบหนุ่มคนนี้ในสไตล์ฝรั่งหน้าเอเชีย เพิ่งมารู้ทีหลังตอนเขาเสียชีวิตว่าเป็นคนออสเตรเลีย ถ้าใครเคยดูหนังเรื่องนี้เชื่อว่าต้องหลงเสน่ห์หนุ่มมาดยียวนที่เวลาเขายิ้มปากกว้างช่างดูมีเสน่ห์เหลือร้าย ยามเล่นบทเศร้านัยน์ตาก็สื่อออกมาอย่างน่าสงสารทีเดียว ไม่เชื่อลองดูจากคลิปนี้ได้

หนึ่งในซีนที่ชอบของเรื่องนี้
I hate the way you talk to me,
and the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car,
I hate it when you stare.

I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick,
it even makes me rhyme.

I hate it... I hate the way youre always right,
I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh,
even worse when you make me cry.

I hate it when youre not around,
and the fact that you didnt call.
But mostly I hate the way I dont hate you,
not even close
not even a little bit,
not even at all.

และซีนที่ถือว่าเป็นไฮไลท์

Love generation

2009-05-01T01:45:00.006+07:00

จำไม่ได้แล้วว่าเคยดูเรื่องนี้ตั้งแต่ปีไหน รู้แต่ว่าดูแล้วหลงรักซีรี่สญี่ปุ่น ทาคูยะ และทาคาโกะ นับแต่นั้นมา ด้วยความลงตัวของเนื้อเรื่อง เพลง ภาพ สัญลักษณ์ลูกแอปเปิ้ล ที่เห็นมาก่อนจะรู้จักค่ายแอปเปิ้ลของสตีฟจ๊อบซะอีก เรื่องนี้เลยเป็นความลงตัวของทุกสิ่งอย่าง จนต้องหาซื้อแผ่นเก็บไว้ดู
love generation...ทาคูยะในบทเทปเป หนุ่มเซอร์ครีเอทีฟไฟแรงผู้มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง ต้องถูกย้ายตำแหน่งด้วยความหมั่นไส้จากใครหลายๆ คน เทปเปย้ายมาอยู่ฝ่ายขาย จากหนุ่มเชิ้ตขาว กางเกงยีนส์ ต้องเปลี่ยนลุคมาใส่สูทผูกไท ทำงานในแบบที่ตรงข้ามกับนิสัยของตัวเองอย่างสิ้นเชิง แน่นอนว่าเขาต้องใช้เวลาปรับตัวมาก แต่สุดท้ายด้วยความช่วยเหลือของริโกะก็ทำให้เขาสามารถผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ และความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ซึ่งต่างเคยผิดหวังกับความรักมาแล้ว เริ่มเรียนรู้รักครั้งใหม่อีกครั้ง เป็นในแบบที่เทปเปว่า true love never runs smooth

เรื่องราวของเทปเปใกล้เคียงกับเรื่องราวของพี่ผู้จัดการในฝ่าย เขาย้ายจากผจก.ฝ่ายศิลปกรรม มาอยู่ฝ่ายการตลาด จากหนุ่มศิลป์ต้องมาทำการตลาด คงเป็นเรื่องยากอยู่เหมือนกันสำหรับคนที่ไม่มีความรู้ด้านนี้มาก่อน ด้วยปัญหาหลายๆ อย่าง บวกกับแรงกดดัน ความคาดหวังสูงจากผู้บริหาร สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องถอยออกจากบริษัทไป...จบแบบไม่สวยหรูเพราะมันคือชีวิตจริง!

Blowin' in the Wind

2009-04-19T03:08:00.005+07:00

วันก่อนดูข่าวช่อง TPBS เปิดเพลงนี้มาพร้อมกับภาพการชุมนุมของเสื้อแดงและการสลายการชุมนุมของทหารและตำรวจในช่วงสงกรานต์ รู้สึกมันตรงกับสถานการณ์เมืองไทยตอนนี้จัง แต่ความสงบอย่างแท้จริงในอนาคตยังมองไม่เห็นเหมือนคำตอบมันล่องลอยอยู่ในสายลมจริงๆ

Blowin' in the wind เพลงในยุค 1963 ไม่รู้ว่าช่วงนั้นมีสงครามไรอยู่รึป่าว วันเวลาผ่านไปปีนี้ 2009 เพลงนี้ก็ยังกลับมาใช้ได้อีก เพลงอมตะหรือจิตใจคนไม่พัฒนากันแน่?

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
How many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannonballs fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Yes, 'n' How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
and Pretend that he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Yes, 'n' how many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

the soundtracks of my love by นิ้วกลม

2009-02-21T01:14:00.004+07:00

เคยมีโอกาสเปิดๆ จับๆ หนังสือเล่มนี้เมื่อคราวที่ตีพิมพ์ครั้งที่ 1 สืบเนื่องจากน้องที่ทำงานคนหนึ่งคลั่งไคล้นิ้วกลมมาก เลยอยากรู้ว่าไอ้น้องนี่มันชอบนักเขียนคนนี้เพราะอะไรกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีโอกาสได้อ่านซักที จนเมื่อวานประจวบเหมาะถือเล่มนี้ ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ติดมือเข้าห้องน้ำด้วย อ่านด้วยความเพลินจนอยากนั่งแช่อยู่ในนั้นให้มันจบเล่มไปเลย แต่เกรงว่าคนรอใช้ห้องน้ำจะนึกด่าเสียก่อน (ก็เกือบจบเล่ม) (คนรอมันคงด่าไปแล้ว)

the soundtracks of my love เพลงรักประกอบชีวิต ช่วยให้ภาพทรงจำสมัยเรียนตั้งแต่ม.ต้น - มหาลัย แจ่มชัดขึ้น แม้เลยช่วงนั้นมาแล้วเกือบ 10 ปีก็ตาม อ่านเล่มนี้แล้วจึงได้อะไรกลับคืนมาหลายอย่าง เพลงเพราะๆ ภาษาเขียนที่รื่นหู (แม้ไม่ได้มีใครมาอ่านให้ฟัง) บางตอนก็เหงาปนเศร้า อินไปกับเพลง มีหลายเพลงในเล่มที่ชอบเหมือนกัน สุดท้ายก็ได้คำตอบ ทำไม...นิ้วกลม

มีต่อ---->

มีคนบอกว่าหนังสือเล่มนั้นจะมีค่ายิ่งขึ้นหากเราเป็นเจ้าของตอนพิมพ์ครั้งแรก

แต่สำหรับตัวเอง อยากบอกว่า แม้จะเจอและได้รู้จักช้ากว่าคนอื่น ไม่ได้หมายความว่า จะเห็นคุณค่าของหนังสือเล่มนั้นด้อยไปกว่าใคร

ก็เพราะความคุ้มค่าไม่ได้อยู่ที่ครั้งที่พิมพ์นี่หน่า เอ...แต่เวลาเอาไปขายคงไม่ได้ราคาเท่าพิมพ์ครั้งแรก อ๊ะ...ล้อเล่น

Good message for good friend

2009-01-20T17:25:00.010+07:00

A good friend is like a pair of slippers comforting at the end of a long day

A good friend is like a good bra it supports you without you even knowing it's there

A good friend is like sunlight on a cloudy day
it warms the soul

I'm lucky to have you as a good friend.

Love you all!!

วันที่ฉัน...คิดถึงอาร์มแชร์

2009-01-06T18:36:00.003+07:00

อนุสรณ์ มณีเทศ (โย่ง) ร้องนำ กีต้าร์
อธิษว์ ศรสงคราม (อ้วน) คีย์บอร์ด
ฟลุต จตุตถพงศ์ รุมาคม (ผิ้ง) กีต้าร์
พีระพล ลีละเศรษฐกุล (จ้อ) เบส
แซ็คโซโฟน สมบัติ สวัสดิ์พานิช (ข่อย) กลอง

เมื่อไหร่จะมารวมตัวกันอีก รอฟังนานแล้วรู้มั้ย

กำลังใจเล็กๆ ให้ชีวิตได้ก้าวเดินต่อไป

2008-11-12T12:57:00.000+07:00

เรื่องจริงจาก ม.Stanford
*วันแรกที่พวกเราเริ่มการเรียนในมหาวิทยาลัยนั้น*
*อาจารย์ของเราได้เข้ามาแนะนำตัว*
*และบอกให้พวกเราทำความรู้จักกับคนอื่นๆ ที่เราไม่รู้จักมาก่อน*
*ผมยืนขึ้นแล้วมองไปรอบๆ และมีมือๆ หนึ่ง เอื้อมมาจับบ่าของผม*
*ผมหันไปพบกับหญิงชราร่างเล็ก ผิวหนังเหี่ยวย่นที่ส่งรอยยิ้มอันเป็นประกายมาให้ผม*
*รอยยิ้มนั้นทำให้เธอดูสดใสอย่างยิ่ง*
*หญิงชราคนนั้นกล่าวขึ้นว่า*
*'สวัสดี รูปหล่อ ฉันชื่อโรส อายุแปดสิบเจ็ดแล้ว มาให้ฉันกอดสักทีสิ'*
*ผมหัวเราะกับท่าทางของเธอ และตอบอย่างร่าเริงว่า*
*'แน่นอน ได้สิครับ ' แล้วเธอก็กอดผมอย่างแรง ผมถามเธอว่า*
*'ทำไมคุณถึงมาเรียนมหาวิทยาลัย เอาตอนที่อายุน้อยและไร้เดียงสาอย่างนี้ละ.. '*
*เธอตอบด้วยเสียงปนหัวเราะว่า 'ฉันมาหาสามีรวยๆ ที่ฉันจะได้แต่งงานด้วยแล้วมีลูกสักสองสามคน... ' *
*ผมขัดจังหวะเธอ โดยถามว่า 'ไม่เอาครับ.. ถามจริงๆ ' ผมสงสัยจริงๆว่า อะไรทำให้เธอมาเรียนที่นี่ตอนที่อายุขนาดนี้ และเธอตอบว่า *
*'ฉันฝันมานานแล้ว ว่าฉันจะได้ปริญญา และตอนนี้ฉันก็กำลังจะได้ปริญญาที่ฉันฝัน'*
*หลังเลิกเรียนวิชานั้น เราเดินไปที่อาคารสโมสรนักศึกษาด้วยกันและนั่งกินชอคโกแลตปั่นด้วยกัน เรากลายเป็นเพื่อนกันในทันที*
*ตลอดสามเดือนหลังจากนั้น เราจะออกจากชั้นเรียนพร้อมกัน และจะไปนั่งคุยกันไม่หยุด ผมนั้นประหลาดใจเสมอเมื่อได้ฟัง 'ยานเวลา' ลำนี้*
*แบ่งปันความรู้ และประสบการณ์ของเธอให้กับผม*
*ตลอดปีนั้น โรสได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยของเรา และเธอนั้นจะเป็นเพื่อนได้กับทุกคนในทุกที่ที่เธอไป เธอรักที่จะแต่งตัวดีๆ *
*และดื่มด่ำอยู่กับความสนใจ ที่นักศึกษาคนอื่นๆมีให้กับเธอ เธอได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่*
*เมื่อถึงตอนสิ้นสุดภาคการศึกษา เราได้เชิญโรสให้มาพูดที่งานเลี้ยงของทีมฟุตบอลของเรา*
*ผมไม่เคยลืมเลยว่า เธอได้สอนอะไรให้กับเรา ... พิธีกรแนะนำตัวเธอและเธอก็เดินขึ้นมาที่แท่น *
*ตอนที่เธอกำลังเตรียมตัวที่จะพูดตามที่เธอตั้งใจนั้น*
*เธอทำการ์ดที่บันทึกเรื่องที่เธอจะพูดตกพื้น เธอทั้งอาย ทั้งประหม่า*
*แต่เธอโน้มตัวเข้าหาไมโครโฟนแล้วบอกว่า*
*'ขอโทษด้วยนะ ที่ฉันซุ่มซ่าม ฉันเลิกกินเบียร์มาตั้งนานแล้ว*
*แต่วิสกี้พวกนี้มันแรงจริงๆ... ฉันคงจะเอาบทของฉัน*
*มาเรียงใหม่ไม่ทันแล้วงั้นฉันก็คงได้แค่บอกเรื่องที่ฉันรู้ให้กับพวกคุณก็แล้วกัน'*
*พวกเราทุกคนหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง ตอนที่เธอเริ่มต้นว่า*
*'พวกเราทุกคนนั้น ไม่ได้หยุดเล่นเพราะเราแก่หรอก แต่เราแก่เพราะว่าเราหยุดเล่น*
*ที่จริงแล้วมีเคล็ดลับสู่การที่จะยังหนุ่มสาวอยู่เสมอมีความสุข*
*และประสบความสำเร็จอยู่* *4 ประการ*

*1) พวกคุณจะต้องหัวเราะ และมีเรื่องสนุกๆ ขำขันทุกวัน*
*2) พวกคุณจะต้องมีความฝัน เมื่อไรก็ตามที่คุณสูญเสีย ความฝันของคุณไป คุณจะตายมีคนมากมายที่ยังเดินไป เดินมาอยู่ทั้งๆที่ตายไปแล้วและไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายไปแล้ว..*
*3) การที่คุณ 'แก่ขึ้น' กับ 'เติบโตขึ้น' นั้นมันต่างกันมาก ถ้าคุณอายุสิบเก้า แล้วนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ปีหนึ่ง และไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ตลอดทั้งปี คุณก็จะอายุยี่สิบ*
*ถ้าฉันอายุแปดสิบเจ็ด แล้วนอนเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลยตลอดทั้งปี ฉันก็จะอายุแปดสิบแปด ทุกๆ คนนั้นจะแก่ขึ้นทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องอาศัยความสามารถอะไรเลย*
*ประเด็นของการ เติบโตขึ้น นั้นอยู่ที่การแสวงหาโอกาสในการเปลี่ยนแปลง*
*4) อย่าทิ้งอะไรไว้ให้เสียใจภายหลัง คนสูงอายุส่วนใหญ่นั้นไม่เสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไปแล้ว แต่มักจะเสียใจกับสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ *

*คนที่กลัวความตายนั้น มีแต่คนที่ยังมีสิ่งทีต้องเสียใจค้างอยู่ '*
*เธอจบการพูดของ เธอด้วยการร้องเพลง* *'The Rose' อย่างกล้าหาญ*
*และเธอได้แนะให้พวกเราทุกคนศึกษาเนื้อร้องของเพลงนั้นและเอาความหมายเหล่านั้นมาใช้กับชีวิตประจำวันของพวกเรา *
*เมื่อสิ้นปีการศึกษานั้น โรสได้รับปริญญาที่เธอได้เริ่มฝันไว้เมื่อนานมาแล้ว*
*หนึ่งสัปดาห์หลังจบการศึกษา โรสจากไปอย่างสงบ*
*เธอนอนหลับไปและไม่ตื่นขึ้นอีกเลย*
*นักศึกษากว่าสองพันคนไปร่วมพิธีศพของเธอ เพื่อแสดงความเคารพต่อหญิงชราผู้วิเศษ*
*ผู้ได้สอนให้พวกเขาได้รู้ ด้วยการทำให้เห็นเป็นตัวอย่างว่า.......ไม่มีคำว่าสายเกินไปที่จะเป็นทุกสิ่งที่คุณสามารถเป็นได้*
*เมื่อคุณอ่านเรื่องนี้จบลง กรุณาส่งคำแนะนำอันดีเยี่ยมนี้ต่อให้กับเพื่อนและครอบครัวของคุณ พวกเขาคงจะชอบมัน *
*เรื่องราวเหล่านี้ส่งต่อกันมาเพื่อระลึกถึงหญิงชราที่ชื่อ โรส*

*จงจำไว้ว่า*
*'การแก่ขึ้นนั้น เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้*
*แต่การเติบโตขึ้นนั้นเป็นสิ่งที่เราเลือกได้*
*เราอยู่ได้ด้วยสิ่งที่เราได้รับ แต่เราจะมีชีวิตอยู่เพราะสิ่งที่เราให้ไป'*

source: fwd mail

อกหักเรื่องเล็ก อกเล็กเรื่องใหญ่

2008-10-29T16:06:00.001+07:00

ดูท่าปัญหาเรื่องอกเล็กจะกลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับสาวเวียดนามแล้ว จู่ๆ กระทรวงสาธารณสุขของเวียดนามจะผลักดันออกกฎหมายห้ามผู้หญิงอกเล็ก (ในข่าวบอกว่าไม่ถึง 28 นิ้ว) ไม่ให้ขี่มอไซค์ไม่แน่ใจว่าจักรยานด้วยป่าว โดยไม่บอกเหตุผลว่าทำไม พาลให้เดาไปต่างๆ นานาว่า คนอกเล็กอาจจะไม่มีแรงเสียดทานพอจนเกิดอันตรายได้...หรือจะกลัวปลิว ฮ่าาาาา

แต่ที่แน่ๆ ผู้หญิงเวียดนามออกมาโวยใหญ่ว่าบ้าบอที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

ถ้ากฎหมายออกใช้จริง เดาว่าซิลิโคนกับคลินิกศัลยกรรมคงรวยแน่ๆๆๆ

ปู่เย็น....

2008-10-12T23:40:00.002+07:00

คิดว่าใครที่ได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของปู่เย็นคงใจหายและนึกถึงคำพูดของปู่เย็นเมื่อตอนมาออกรายการคนค้นคนได้ แถมข้อความเหล่านั้นยังได้ถูกส่งต่อผ่าน fwd เมล อีกต่างหาก ซึ่งช่วยย้ำเตือนถึงการใช้ชีวิตแบบสมถะ เพราะทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งของภายนอก ที่หามาได้ ก็หมดไปได้ ไม่ยึดติด ปล่อยวาง และให้แง่คิดในทุกคำอันแสนธรรมดา จากปากของผู้ชายที่ชื่อ "ปู่เย็น"

“ดูแต่หอยสิ ไม่มีมือไม่มีตีน มันยังหากินได้เอง ประสาอะไรกับคนมีมือมีเท้า หากินเองไม่ได้ก็อายหอย...”
“ขายอย่าให้แพง คนเขาจะได้กินลง ฉันขายถูกๆ เอาไปเถอะ ซื้อไปแกงให้พอหม้อ...”
“มีก็กิน ไม่มีก็ไม่กิน ไม่ขอใคร คนเราอดตาย หายาก ถ้าไม่เจ็บไม่ไข้นะ...”
“ชีวิตคนเหมือนสะพาน มีขึ้น มีลง มีสูง มีต่ำ พอสุดท้าย ก็ตาย...”

ปู่เย็นเสียชีวิตในวันที่ 12 ตุลาคม 2551 ด้วยวัย 108 ปี แต่แง่คิดการใช้ชีวิตของแกที่ให้ไว้ยังคงอยู่ตลอดไป หลับให้สบายเถอะค่ะ...

พฤกษก พกาสร อีกกุญชร อันปลดปลง
โททง เสน่ห์คง สำคัญหมาย ในกายมี
นรชาติที่วางวาย มลายสิ้น ทั้งอินทรีย์
สถิตย์อยู่แต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา

หลงใหลฝรั่งเศส

2008-10-11T01:02:00.004+07:00

ย้อนไปสมัยม.ต้น ช่วงนั้นยังไม่รู้ว่าตัวเองจะเรียนอะไรดี รู้แต่ว่าอ.แนะแนว เห็นผลการเรียนเลข ดันตกเลขเสริม กลายเป็นผลชี้ชะตาว่า เธอต้องเรียนสายศิลป์นะ เธอเรียนสายวิทย์ไม่ได้แน่ๆ ตอนนั้นรู้สึกว่าไม่ชอบเลย ทำไมต้องมาบอกว่าเราจะเรียนอะไร แต่ถ้าเราจะเรียนต่อม.ปลายที่รร.นี้ก็ต้องเรียนสายศิลป์อย่างเดียว ด้วยความหยิ่งหรืออยากเอาชนะก็ช่าง เลยสมัครสอบรร. สหอีกแห่ง ตั้งใจเลือกสายวิทย์ซะ ผลก็คือสอบติด แต่ไม่เรียน...มาตายรังที่รร.เดิม และเลือกเรียนศิลป์ฝรั่งเศส (แค่อยากให้ครูเห็นว่าถ้าเรียนสายวิทย์ หนูก็เรียนได้นะ แต่หนูไม่เลือกเอง)

จุดเริ่มต้นของฝรั่งเศสตอนม. 4

จำได้ว่าวันแรกที่เรียนวิชานี้ ตื่นเต้นมาก เหมือนเป็นสิ่งใหม่ที่ยังไม่เคยรู้มาก่อน จึงตั้งใจเป็นพิเศษ ผลก็คือเทอมแรกได้เกรด 4 ดีใจสุดขีด เพราะอังกฤษได้แค่ 2 มันชดเชยกันไป และได้ยืดสุดๆ ตอนนั้นมีคนได้เกรด 4 ฝรั่งเศส ไม่กี่คน จากนร. 50 คนได้มั้ง

หลังจากนั้น ความขี้เกียจถามหา เกรดฝรั่งเศสเลยตกมาเรื่อยๆ ประกอบกับมันยากขึ้นด้วย แต่ไวยากรณ์ฝรั่งเศสที่เรียนช่วงนี้ช่วยให้เข้าใจภาษาอังกฤษได้ดีขึ้น แปลกแต่จริง มันช่วยได้จริงๆ เกรดอังกฤษดีขึ้นแต่ฝรั่งเศสตกลง ก็ถือว่าโอเคในตอนนั้น

พอเข้ามหาลัย ไม่ได้เรียนฝรั่งเศสในมหาลัยเลย ต้องไปเรียนเองที่สมาคมฝรั่งเศส เพราะคิดว่าคงได้เอามาใช้ตอนทำงาน จนจบก็ยังเรียนๆ หยุดๆ อยู่อย่างนี้ กระทั่งได้งานทำ ก็ยังไม่มีโอกาสได้ใช้เลย สุดท้ายก็เลิกเรียน

หลายปีแล้วนะ ที่ได้รู้จักภาษานี้ แม้ตอนนี้ไม่ได้เรียนแล้ว แต่ยังหลงใหล และบางเวลายังคิดถึง คิดว่าสักวันอยากพูดภาษานี้ในดินแดนของเจ้าของภาษา มันจะเป็นยังไงนะ คงได้แต่ร้องเพลงรอ....ต่อไป la france, je t'aime

ลองให้โอกาสกับคนอื่นบ้าง

2008-10-10T00:20:00.003+07:00

'อย่าหนีนะ เจ้าเด็กขี้ขโมย'

เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่นพร้อมกับมีเด็กคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งผ่านฉันกับแม่ที่กำลังซื้อเนื้อหมูในตลาดไปอย่างรวดเร็วทั้งแม่และฉันหันไปดูทันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นแค่แวบเดียว แม่ถามฉันว่า
'อ้าวนั่นป้าร้านขายของไม่ใช่เหรอ'
'ใช่จ้ะแม่ แกวิ่งไล่ใครกันละ'

ป้าคนนั้นชื่อว่า 'ป้าหนอม'เป็นแม่ค้าขายของชำสารพัดอย่างในตัวตลาดในอำเภอที่ฉันอยู่มีฐานะจัดว่าดีกว่าแม่ค้าคนอื่นๆ ในละแวกเดียวกันและเป็นที่รู้จักกันว่าแกเป็นคนที่ขี้เหนียวอย่างร้ายกาจแถมปากจัดที่สุดในตลาดอีกด้วย ใครต่อราคาของมากเกินไปหรือถามราคาแล้วไม่ซื้อป้าแกจะโวยวายชนิดต้องรีบเผ่นออกจากร้านแทบไม่ทันทีเดียว
เสียงเอะอะดังมากขึ้นฉันหันไปมองป้าหนอมจับข้อมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ 12-13 ขวบไล่เลี่ยกับฉันซึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ และป้าแกกำลังจะลงไม้ลงมือแม่จึงเดินเข้าไปถาม 'พี่หนอม มีไรหรอคะ' 'ก็คุณเด็กเวรนี่นะสิ มันมา ทำทีขอซื้อยาแก้ปวดกับยาธาตุพอฉันหยิบส่งให้ มันก็วิ่งหนีมาเลย เงินก็ไม่จ่าย' พูดจบป้าหนอมก็ตบหัวเด็กคนนั้นอย่างแรงหนึ่งทีและคงจะมีตามมาอีกหลายทีแน่ถ้าแม่ฉันไม่ห้ามไว้ 'ตายแล้วพี่หนอม อย่าถึงกับลงไม้ลงมือกันเลยนะ แล้วนี่จะทำไงต่อ' แม่รีบตัดบทเพราะเห็นว่าเรื่องราวชักจะไปกันใหญ่ 'เรียกตำรวจมาเอามันไปเข้าคุกนะสิ เสียนิสัยพ่อแม่ไม่สั่งสอนยังเด็กตัวแค่นี้ก็รึจะเป็นขโมยซะแล้ว ต่อไปก็คงต้องปล้นเขากินหละ'
ฉันสะกิดแม่ทันทีพร้อมกับมองพลางส่ายหัวน้อยๆทำนองว่าอย่าไปยุ่งดีกว่าแม่มองฉันแล้วมองเด็กคนนั้น ซึ่งท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้แม่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปพูดกับป้าหนอมว่า 'อย่าให้ถึงอย่างนั้นเลยนะพี่หนอมเด็กมันคงอยากซื้อยาแต่ไม่มีเงินนะ เอาเป็นว่าฉันจ่ายให้ละกันนะกี่บาทกันละ'
ในที่สุดเรื่องก็จบลงโดยการที่แม่ยอมจ่ายเงินค่ายาแก้ปวดกับยาธาตุแล้วแม่ก็จูงเด็กคนนั้นออกมาจากตลาดแต่ป้าหนอมยังไม่วายเตือนแม่ 'ใจดีกับเด็กขี้ขโมยแบบนี้ ระวังจะเสียใจทีหลังนะเธอ'
แม่ไม่ได้ตอบอะไรแต่พอเดินห่างจากร้านพอสมควรแล้วก็ถามว่า
'ทำไมหนูขโมยของป้าเขาละ' เด็กคนนั้นเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองแม่ แล้วตอบสะอึกสะอื้นว่า 'แม่ผมปวดท้องมากเลยครับ แล้วแม่ก็ไม่มีเงินไปหาหมอผมก็เลยต้อง...'
แม่มองหน้าเด็กคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยืนผลไม้ที่ซื้อมาให้เด็กคนนั้นถุงหนึ่ง แล้วบอกว่า 'ทีหลังอย่าขโมยของใครนะ ถ้าไม่มีเงินมาขอเงินน้าไปซื้อก็ได้นะน้าชื่อสมพรเปิดร้านเย็บผ้าอยู่ใกล้ๆนี่เองถามคนแถวนี้ก็ได้ รู้จักน้าแทบทุกคนเลยแหละ เอ้า...เอา ส้มไปฝากคุณแม่ซิคนป่วยนะต้องกินผลไม้มากๆ จะได้หายไวๆ รู้มั้ย'
แม่เสริมพร้อมกับยิ้ม เด็กคนนั้นอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรับส้มพร้อมกับพูดขอบคุณแม่แล้วเดินจากไป
หลังจากนั้นพอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ถามแม่ทันที
'ทำไมแม่ต้องช่วยเด็กคนนันด้วยละ รู้จักกันหรอจ้ะ'
แม่ยิ้มแล้วตอบฉันว่า
'ไม่รู้จักหรอก แต่แม่เห็นเด็กคนนั้นรับจ้างหาบขนมขายอยู่แถวบ้านเราน่ะลูก แต่แกคงจำแม่ไม่ได้หรอกแม่ซื้อขนมแกอยู่ไม่กี่ครั้งเอง'
'แต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องช่วยเหลือเขาถ้าเขาเป็นขโมยนี่แม่'
ฉันถามต่อ แม่มองหน้าฉันแล้วพูดว่า 'แม่เชื่อว่าเด็กที่เคยหาเงินด้วยตัวเองมาก่อนตั้งแต่อายุเท่าๆกับลูกจะต้องเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบรู้คุณค่าของเงินทุกบาททุกสตางค์ว่ากว่าจะได้มามันเหนื่อยยากขนาดไหนและคนที่มีความรับผิดชอบนะ จะไม่มีทางขโมยของใครนอกจากจะจำเป็นจริงๆเมื่อเขาไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้วเท่านั้น'
ฉันฟังแล้วก็ถามแม่ต่อว่า 'แล้วต่อไปถ้าเขามาขอเงินแม่ไปซื้อยาอีก แม่จะให้เขารึเปล่า' 'ให้สิลูกถ้ามันไม่มากไม่มายอะไร
'แล้วแม่ไม่เสียดายเงินหรอบ้านเราก็ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนบ้านป้าหนอมเขานะแม่'
'ถึงแม่จะไม่มีเงินทองมากนักแต่การที่ได้ช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากน่ะ มันทำให้แม่มีความสุขแล้วยังได้บุญอีกด้วยนะแค่นี้แม่ก็พอใจแล้ว ไม่อยากได้อะไรตอบแทนหรอก'
แล้วแม่ก็พูดต่ออีกว่า
'จำไว้นะลูก คนเรานะต้องรู้จักให้อภัยและให้โอกาสคนอื่นแก้ตัวเสมออย่างเด็กคนนั้น..แม่มั่นใจว่าแกทำไปเพราะรักคุณแม่ของแกจริงๆ แม่ถึงช่วยแกเอาไว้'
แล้วแม่ก็พูดต่อว่า
'ลูกอาจจะบอกว่าขโมยเป็นสิ่งทีผิด ใช่...แม่ไม่เถียงแต่บางครั้งคนเราก็ต้องมองด้านอื่นๆบ้าง อย่าคิดแต่เรื่องทรัพย์สินเงินทอง ตอนนี้ลูกอาจจะยังฟังไม่เข้าใจ แต่แม่เชื่อว่าสักวันลูกจะเข้าใจเองแหละ'

หลังจากนั้น ฉันกับแม่ก็หันไปคุยเรื่องอื่นๆกันต่อ ฉันเองไม่เคยคิดเรื่องนี้อีกเลยจนเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น ทำให้ฉันต้องย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้งทั้งน้ำตา ว่าคำพูดของแม่ในครั้งนี้ถูกต้องที่สุดจริงๆ

หลังจากนั้นฉันเรียนจบระดับปริญญาตรีจากสถาบันราชภัฏแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด แล้วฉันก็ได้งานทำในโรงงานในตัวจังหวัดนั้นเอง เงินเดือนก็พอประมาณ สามารถเลี้ยงดูแม่ได้โดยไม่ขัดสนนัก ฉันก็เลยขอร้องให้แม่หยุดรับจ้างเย็บผ้าเพราะอยากให้แม่พักผ่อนบ้างหลังจากทำงานหนักมาเกือบ 20 ปีเพื่อส่งฉันเรียน แม่ยอมปิดร้านแต่ก็ยังรับงานเล็กๆ น้อยๆของเพื่อนบ้านมาทำบ้างโดยไม่คิดเงินแม่บอกว่าถ้าไม่ได้ทำอะไรเลยจะรู้สึกเบื่อ ฉันก็เลยต้องยอมตามใจแม่ ฉันทำงานอยู่ประมาณ 2-3 ปี แม่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบายเริ่มจากปวดหัวบ่อยขึ้น ช่วงแรกๆไม่กี่วันก็หายหลังจากนั้นก็เริ่มเป็นนานขึ้นเรื่อยๆ ฉันบอกให้แม่ไปหาหมอแล้วฉันก็พาแม่ไปหาหมอในเมืองหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก แค่ทำงานหนักมากเกินไปหมอให้ยามาชุดหนึ่งพร้อมกำชับให้พักผ่อนมากๆจะได้หายเร็วๆ หลังจากกินยาตามที่หมอสั่งอาการปวดหัวของแม่ก็หายไปฉันเริ่มสบายใจขึ้น แต่หลังจากไปหาหมอได้ประมาณหนึ่งเดือนแม่ก็เริ่มกลับมาปวดหัวอีกคราวนี้เป็นหนักมากกว่าครั้งที่แล้วยาที่เคยกินแล้วได้ผลมาก่อนก็ไม่ได้ผลเลย

ฉันกังวลใจมากพอถามหมอหมอก็บอกว่าต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯเพราะว่าเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมกว่าโรงพยาบาลต่างจังหวัด หลังจากนั้นฉันรีบพาแม่ไปกรุงเทพฯทันทีไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งหลังจากหมอตรวจแล้วบอกว่ามีเนื้องอกในสมองต้องผ่าตัดโดยด่วน หากปล่อยทิ้งไว้อาจไปทับเส้นประสาททำให้เป็นอัมพาตได้ หรือถ้าผ่าตัดไม่ทันก็อาจร้ายแรงถึงขั้นเสียชีวิต ฉันตกใจมากของให้หมอผ่าตัดให้ทันทีแต่หมอบอกว่าโรงพยาบาลที่มีหมอผ่าตัดสมองที่มีความพร้อมที่จะผ่าตัดเนื้องอกในสมองเป็นอีกโรงพยาบาลหนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงมากกว่า ดังนั้นหมอจึงต้องส่งตัวคนไข้ไปยังโรงพยาบาลนั้น ฉันก็ตกลงหลังจากถูกส่งตัวมายังโรงพยาบาลดังกล่าวแล้วแม่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ขณะที่ฉันรออย่างกังวลใจอยู่ด้านนอก ทั้งเรื่องอาการป่วยของแม่และจากคำพูดของหมอที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนส่งตัวแม่มาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ หมอบอกให้ทำใจไว้บ้าง เพราะการผ่าตัดสมองเป็นการผ่าตัดที่เสี่ยงมากโอกาสที่คนไข้จะเสียชีวิตมีมาก แม้การผ่าตัดจะประสบความสำเร็จก็ตาม อีกเรื่องก็คือค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสมองค่อนข้างสูง เป็นหลักแสนบาท เมื่อรวมกับค่ายาระหว่างพักฟื้น คิดแล้วน่าจะต้องใช้เงินราวๆ ห้าแสนบาท ฉันได้ยินแล้วแทบลมจับ ฉันจะไปหาเงินห้าแสนบาทมาจากไหนลำพังเงินเก็บของฉันกับแม่ยังมีไม่ถึงห้าหมื่นบาทเลย แต่ยังไงฉันก็ต้องรักษาแม่ให้หายส่วนเรื่องเงินไว้คิดทีหลัง หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้นลงเป็นโชคดีของแม่ทีการผ่าตัดประสบผลสำเร็จและไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆทางโรงพยาบาลบอกให้พักฟื้นประมาณหนึ่งเดือนก็สามารถไปพักฟื้นที่บ้านได้

ทางโรงพยาบาลแจ้งรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาให้ฉัน ปรากฏว่าเป็นเงินจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันบาทเป็นค่าติดต่อประสานงานเท่านั้น ฉันแปลกใจมากจึงสอบถามกับนางพยาบาล นางพยาบาลบอกว่าคุณหมอที่เป็นคนผ่าตัดและเป็นเจ้าของไข้ บอกไม่ให้คิดเงินกับฉันและแม่ โดยที่ทางโรงพยาบาลก็ไม่ทราบสาเหตุ ฉันจึงขอพบคุณหมอคนนั้นเพื่อขอบคุณ นางพยาบาลบอกว่าหลังจากเสร็จคุณหมอก็ถูกส่งตัวไปต่างประเทศทันทีเพื่อศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการผ่าตัดสมองที่อเมริกา แต่คุณหมอได้ฝากจดหมายไว้ให้ฉันกับแม่ โดยกำชับกับทางโรงพยาบาลให้ฝากให้ฉัน พร้อมกับใบเสร็จค่าใช้จ่ายอื่นๆ ของทางโรงพยาบาลในวันที่แม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับแม่ก็เปิดอ่านจดหมายของคุณหมอคนนั้น เมื่ออ่านจบทั้งฉันและแม่ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกัน

เนื้อความในจดหมายมีดังนี้
ข้าพเจ้านายแพทย์เดชา ทองวิจิตร แพทย์ผู้ผ่าตัด นางสมพร ภู่จันทร์
ขอสรุปค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดทั้งหมดดังนี้
ค่าผ่าตัด 0 บาท
ค่ายาทั้งหมด 0 บาท
ค่าใช้จ่ายอื่นที่เหลือ 0 บาท
รวมเป็นเงินทั้งหมด 0 บาท

ป.ล. ค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้รับแล้ว เมื่อยี่สิบปีก่อนด้วย ยาแก้ปวด ยาธาตุ ส้มหนึ่งถุง
ขอให้สุขภาพแข็งแรงไปอีกนานๆ นะครับคุณน้า

นายแพทย์เดชา ทองวิจิตร

ที่มา: fwd mail

พรุ่งนี้อาจสายเกินไป

2008-08-12T01:42:00.004+07:00

"จงรีบบอกรักแม่ แล้วพูดว่าขอบคุณในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่" ย้อนไปเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ ในช่วงวันแม่ ก็ได้แต่คิดว่าไว้พรุ่งนี้จะบอกแม่นะ จนแล้วจนรอดคำพูดนี้ก็ยังติดอยู่ในใจ จนกระทั่งไม่มีพรุ่งนี้สำหรับแม่แล้ว มันสายเกินไปที่จะย้อนเวลากลับมาได้ แล้วยิ่งเสียดายเวลาที่ผ่านไป ถึงเวลานี้ แม้แต่คำว่าแม่ที่อยากจะเรียกหา ก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ เสียงนั้นดังก้องอยู่เพียงในใจ นี่แหละที่ทำให้เสียใจมาจนวันนี้

ขอมอบเพลงนี้ให้ผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก...และขอบคุณที่มอบความเข้มแข็งให้มีชีวิตต่อไป

(อยากพูดว่าคิดถึง มากกว่าลาก่อน)

"Bye Bye"

This is for my peoples who just lost somebody
Your best friend, your baby, your man, or your lady
Put your hand way up high
We will never say bye (no, no, no)
Mamas, daddies, sisters, brothers, friends and cousins
This is for my peoples who lost their grandmothers
Lift your head to the sky 'cause we will never say bye
As a child there were them times
I didn't get it but you kept me in line
I didn't know why you didn't show up sometimes
On Sunday mornings, and I missed you
But I'm glad we talked through
All them grown folk thingsSeparation brings
You never let me know it You never let it show because You loved me and obviously
There's so much more left to say If you were with me today face to face

[Chorus:]
I never knew I could hurt like this
And everyday life goes on like"I wish I could talk to you for awhile"
Miss you but I try not to cry
As time goes byAnd soon as you reach a better place
Still I'd give the world to see your face And I'm right here next to you But it's like you're gone too soon Now the hardest thing to do is say bye bye

(Bye Bye [3x])Bye bye

And you never got the chance to see how good I've done
And you never got to see me back at number one
I wish that you were here to celebrate together
I wish that we could spend the holidays together
I remember when you used to tuck me in at night
With the Teddy Bear you gave to me that I held so tight
I thought you were so strong You'd make it through whatever It's so hard to accept the fact you're gone forever

[Chorus]

(bye bye bye bye bye bye [3x])Bye bye

This is for my peoples who just lost somebodyYour best friend, your baby, your man, or your ladyPut your hand way up high
We will never say bye (no, no, no)Mamas, daddies, sisters, brothers, friends and cousins
This is for my peoples who lost their grandmothers
Lift your head to the sky 'cause we will never say bye
[Chorus]

มองโลกให้ชีวิตสดใส

2008-07-09T00:48:00.005+07:00

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ โลกมีแง่มุมมากมายให้มองแต่อยู่ที่เราจะเลือกมองมุมไหน แค่มองเห็นว่า....
* คนทุกคนมีเหตุผลในการทำสิ่งต่างๆเสมอ
* ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้ แต่ทุกปัญหาแก้ไขได้
* สิ่งร้ายๆ จะมาพร้อมกับสิ่งดีๆเสมอ
* ความมืดในเวลากลางคืนมีแต่ 12 ชั่วโมง
* หลังฝนตกหนักแล้วฟ้าจะปลอดโปร่ง
* ของบางอย่างไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา แต่ชีวิตเป็นของเรา
* ถนนบางสายไกลหน่อย แต่ก็ยังมีวันถึง
* ฝันร้ายก็เป็นแค่ความฝัน
* อุปสรรคทำให้ชีวิตมีสีสัน
* ความเจ็บปวดทำให้หัวใจแข็งแกร่ง
* ทุกอย่างมีระยะเวลาของมัน
* การร้องไห้ทำให้ดวงตาใสขึ้น
* ตัวเรายังไม่ได้อย่างใจเรา แล้วคนอื่นจะเป็นได้อย่างไร
* เมื่อมาถึงจุดที่หนักที่สุดแล้ว หลังจากนั้นทุกอย่างจะผ่อนคลายลงเรื่อยๆ
* มีไม่มากแต่ก็มีพอ
* ไม่มีเงินแต่ยังมีแรง
* ความอ้วนทำให้ใบหน้าอิ่มเอิบ
* ความผอมทำให้เสื้อผ้าดูดี
* ถ้าวิ่ง ก็ถึงที่เร็วขึ้น
* ถ้าค่อยๆ เดินก็จะไม่เหนื่อย

source: fwd from nadee

back to the past or going on the future

2008-05-04T23:22:00.006+07:00

ช่วงวันหยุดที่ผ่านมามีโอกาสดูหนังจาก ubc สองเรื่อง 13 going on 30 และอีกเรื่องไม่ได้ดูแต่ต้น ชื่อภาษาไทยก็จำไม่ได้ เพราะตั้งซะยาวเชียว รู้แต่ว่าทั้งสองเรื่องพูดถึงเวลา เวลาในอดีตและอนาคต ผลของสิ่งที่เราทำในอดีต ทุกการกระทำมีผลต่ออนาคต หากเพียงแต่เราคิดแก้การกระทำของอดีต อนาคตที่ควรจะเป็นในตอนแรกก็จะเปลี่ยนไป 13 going on 30 เด็กหญิงวัย 13 ที่อยากโตเป็นสาว 30 เมื่อคำอธิษฐานมีผลดังหวัง เธอเป็นสาว 30 ในวันรุ่งขึ้น เพียงแค่ร่างกายเท่านั้น ความคิดและความทรงจำของเธอยังเท่ากับตอน 13 แล้วเธอก็พบว่าตัวเองช่างร้ายกาจและลืมความรักของคนใกล้ชิด เมื่อต้องผิดหวังกับเพื่อนร่วมงานที่แอบกัดเธอข้างหลัง ความคิดของหญิงวัย 13 จึงนึกถึงพ่อแม่ นั่นแหละเธอจึงกลับมาหาความรักอบอุ่นอีกครั้ง แล้วเมื่อมีโอกาสย้อนกลับไป ณ เวลาเดิมเธอจึงแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดไป เช่นเดียวกับอีกเรื่องที่ ลูกชายวัย 36 ช่วยเหลือพ่อของเขาที่เป็นนักดับเพลิงให้รอดจากเหตุการณ์ไฟไหม้ โดยเขาเองสื่อสารกับพ่อซึ่งอยู่อีกเวลาหนึ่ง (30 ปีก่อน) ผ่านเครื่องส่งวิทยุ พ่อตายในอุบัติเหตุครั้งนั้นคือความทรงจำของเขา เมื่ออดีตถูกเปลี่ยนแปลงย่อมมีผลต่ออนาคต พ่อเขาไม่ได้ตาย แต่แม่ของเขากำลังจะถูกฆ่าโดยฆาตกรโรคจิต เขาจึงร่วมมือกับพ่อพยายามทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขเรื่องราวในอดีต...
ทั้งสองเรื่องจบลงที่พวกเขาสามารถแก้ไขอดีตได้และเปลี่ยนเรื่องราวในอนาคตเสียใหม่

ชวนให้คิดว่า ชีวิตจริง หากเราย้อนเวลากลับไปได้ มันจะดีจริงหรือ? หลายเสียงอาจตอบว่า ก็ช่วยให้เราแก้ไขสิ่งที่ทำผิดพลาดในอดีตแบบที่ทำให้เราเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ไง แต่แน่ใจหรอว่าถ้าแก้แล้วสิ่งนั้นมันจะดีที่สุด แล้วทำไมไม่คิดกลับว่าถ้าทำวันนี้ให้ดีเสียแต่เนิ่นๆ ก็จะได้ไม่ต้องมีอดีตร้ายๆ ให้มานั่งเสียใจภายหลังล่ะ

ใจร้ายเพราะจำเป็น

2008-05-03T00:38:00.003+07:00

ไม่เค้ย ไม่เคยคิด ต้องมาเจอเด็กขอทานแค้นใจมากมายขนาดนี้ ก็วันก่อนไปเดินเรื่องขอตรวจเล่มวิทยานิพนธ์ เสร็จธุระเลยไปเดินช้อปแถวหน้าราม กำลังเลือกรองเท้าแตะกะซื้อมาเปลี่ยนไอ้คู่ที่ใส่อยู่เพราะเดินไกลมาทั้งวัน มันเริ่มกัดเท้าจนระบมไปหมด จู่ๆ มีเด็กผู้ชายอายุประมาณสิบขวบ เจาะหูซะด้วย เข้ามาขอเงิน "พี่ๆ ขอเงินหน่อยนะคร้าบบ" ก้มลงไหว้อย่างสวยงาม ไม่มีให้หรอกท่าทางเหมือนติดยา พอบอกไม่มีเท่านั้น จากพี่คร้าบบหน้าน้องเริ่มโกรธราวกับโกรธกันมาเป็นสิบปีมือที่จับหลวมๆ เริ่มบีบคั้น แล้วบิดแรงๆ ด้วยความโมโหที่ถูกลงมือโดยไม่ทันตั้งตัว เลยกำมัดทุบไปที่หลังน้องนึงที โทษฐานที่น้องมาทำพี่เจ็บ ไม่ได้ใจร้ายแต่ต้องทำไรให้น้องรู้สึกบ้าง ได้ผลน้องรีบผละแต่หน้ายังนิ่งๆ ไม่นานก็เห็นเดินไปหาเหยื่อรายต่อไปแล้วปักหลักยืนไหว้มันอยู่อย่างนั้นจนคนแถวนั้นต้องให้เพื่อตัดรำคาญ เพิ่งมารู้ว่าเดี๋ยวนี้ขอเงินกันแบบนี้แล้วหรอ อนิจจัง

ย้ายห้องทำงานแล้ว

2008-04-25T18:50:00.002+07:00

เกือบเดือนนึงละ ที่ย้ายห้องทำงานจากเดิมอยู่เฉพาะฝ่ายตัวเอง พอมาที่ใหม่ต้องอยู่รวมกับฝ่ายอื่นๆ มากคนก็มากเรื่อง อยู่ฟลอร์เดียวกันร่วมห้าสิบคน จะทำอะไรได้นอกจากรีบทำตัวให้คุ้นชิน บรรยากาศในที่ทำงานคงต้องปรับตัวกันไป แต่จะทำยังไงกับคนที่ไม่ถูกกัน แถมมีเรื่องให้มาทำงานด้วยกันอีก คิดแล้วละเหี่ยใจ

umbrella

2008-03-15T02:20:00.004+07:00

น่าแปลกปกติเวลาฟังเพลงจะรู้สึกว่าเพลงเวอร์ชั่น original มักเพราะกว่าเมื่อมี recover เวอร์ชั่นใหม่ แต่ไม่ใช่เพลง umbrella ได้ยินครั้งแรกเวอร์ชั่น rihanna ก็เฉยๆ เพราะแบบ r&b ดี แต่พอฟังสาวคนนี้ร้อง ช่างเข้าหมดทั้งเนื้อเพลง เสียง ทำนอง ความหมาย ฟังแล้วอยากเป็น umbrella ให้ใครสักคนเลยเชียว

new soul

2008-03-02T00:14:00.004+07:00

ไม่รู้ทำไมพอแก่ขึ้น เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงๆ ทุกที หรืออาจเป็นเพราะกฎเกณฑ์ที่ถูกสร้างมาหลายชั้นรอบตัวมากขึ้น บีบให้ตัวเราเล็กลง ลองสังเกตตัวเองดู รู้สึกว่าเริ่มคบคนยากขึ้น สนิทกับเพื่อนร่วมงานน้อยลง เพราะกำแพงเงื่อนไขต่างๆ ก่อขึ้นทีละชั้นแบบไม่รู้ตัว อยากเกิดความรู้สึกแบบในเพลง new soul "I'm a new soul I came to this strange world hoping I could learn a bit about how to give and take.....

Song lyrics | New Soul lyrics

หัวหินถิ่นมีหอย ทริปนี้มีแต่หอยจริงๆ

2008-02-28T22:34:00.004+07:00

ได้ไปทะเลซะที ทริปนี้รอนานมากกว่าจะนัดเพื่อนพ้องได้ครบทีม รอกันข้ามปีทีเดียว จุดเริ่มต้นนัดรวมพลกันที่ท่าน้ำนนท์ แล้วรถ zoom zoom ก็มารับพวกเราไป ด้วยความอนุเคราะห์ของแม่เพื่อน หนนี้เลยถึงเพชรเร็วกว่าที่คาด เวลายังเหลือเลยแวะพระราชนิเวศน์ มฤคทายวัน กันก่อน ไม่ได้มาที่นี่หลายปี เดี๋ยวนี้ทุกอย่างเป็นระบบดี ห้องน้ำสะอาดได้ใจมาก ระหว่างเดินเล่นอยู่ดันทำร่มแม่เพื่อนพัง เพื่อนก็ให้กำลังใจดีมาก บอกว่า ร่มคันนี้จากออสเตรเลีย แม่ชอบมากยังไม่เคยใช้เลย คิดในใจซวยแล้วตรู --' (ต้องไปออสเตรเลียซื้อร่มใช้แม่รึป่าวเนี่ย) ว่าแล้วมันก็ไปหยิบร่มอีกคันบอกว่าคันนี้จากญี่ปุ่น (แล้วตรูจะกล้าถือมั้ย)

หลังจากนั้นก็แวะไปกินกลางวันที่ร้าน "กินแหลก" แล้วไปที่พัก บ้านกางมุ้ง ได้ยินครั้งแรกนึกว่าต้องนอนกางมุ้ง แต่พอมาเห็นที่พักน่ารักดี ถูกใจมากสุดเป็นห้องน้ำเปิดหน้าต่างไปเห็นวิวทะเล เป็นครั้งแรกที่ขี้ไปด้วยเห็นทะเลไปด้วย สุขาที่สุขีสุดๆ

HuaHin

relaxxxx

2008-01-31T23:51:00.000+07:00

I keep on walking towards my goal when I'm tired, I take a rest. When i'm lazy, i just sit down wathcing people passing by. Sometimes I walk backwards because there is something I left behind.

credit : walking stories book

โลกมันแคบ

2008-01-27T01:15:00.000+07:00

ไม่คิดว่าการหาข้อมูล facebook ใน google กลับพาไปเจอเว็บนึงเข้า เนื้อหาโดน ภาษาเข้าใจง่าย แบบนี้สิต้อง bookmark ไว้ พอมีเวลาอ่านเนื้อหาอย่างอื่น ชักแปลกใจทำไม๊ทำไมชื่อคนเขียนชักคุ้นๆ มาสะดุดอีกทีตรงชื่อรายการที่เป็น keyword เอ๊ะก็เคยเห็นใน id msn ในลิสต์นี่หว่า ด้วยความอยากรู้ต้องหาตัวช่วย รีบส่งหน้านี้ให้เพื่อนที่ทำงานเก่า กะว่าจะช่วยไขบุรุษปริศนานี้ได้ แต่มันกลับไม่ได้ซะแล้ว งานนี้เลยต้องเสาะหาข้อมูลเอง อย่างว่าโลกอินเทอร์เน็ตมันเชื่อมโยงทุกสิ่งในโลกที่เราอยากรู้ได้จริงๆ สุดท้ายก็ไขปริศนาเจ้าของเว็บโดนใจจนได้... อดีตเพื่อนร่วมงานที่ตอนนี้ได้ดิบได้ดี แจ้งเกิดในวงการไอที โด่งดังจนต้องขอร้องกรี๊ดไป 3 วัน (อิจฉามันน่ะเอง)

หนุมานน้อยแผลงฤทธิ์

2007-12-22T02:10:00.000+07:00

หนุมานน้อยแผลงฤทธิ์วัดพระแก้ว แต่สุดท้ายมาสิ้นฤทธิ์ข้างทหารองครักษ์

wat prakaew

เทศกาลลอยกระทงหรือจุดพลุกันแน่?

2007-11-28T11:31:00.000+07:00

วันเพ็ญเดือนฉิบฉองน้ำก็นองเต็มตลิ่ง.... ได้ยินเสียงน้องกาย ร้องเพลงลอยกระทงแบบกระท่อนกระแท่นมาแต่ไกล ด้วยความอยากเที่ยว ในขณะที่พ่อแม่น้องกายไม่ว่าง เลยต้องรับบทคุณอาแสนดีพาหลานไปลอยๆ กระทง กำลังเดินๆ จะไปถึงท่าน้ำละ เจอะเด็กน้อยมาขายกระทง เอามั้ยคร้าบสี่สิบ ๆ อุ๊ยไมแพงจังสี่สิบเลยหรอ งั้นไม่เอาดีกว่า ไอ้น้องรีบบอกงั้นยี่สิบละกันเพ่ แหมลดให้ขนาดนี้ต้องซื้อซักหน่อย ว่าแล้วก็ยื่นตังค์รับกระทงมาให้น้องกาย มิวายมองหาไฟแช็คกะมาจุดธูปเทียน รอตั้งนานกว่าจะเจอคนมีน้ำใจขอต่อไฟหน่อย พอจุดได้ปุ๊บ น้องกายเป่าเทียนดับปั๊บ อาตกใจไมหลานเป่าเทียนดับ เพิ่งมาเข้าใจทีหลังว่ามันนึกว่าทำเหมือนเค้กวันเกิด --' (โอ้วว หลานฉานนน)

ตอนจะลอยสิ ทำไงดี ไม่ได้นั่งอยู่ใกล้โป๊ะเรือซะด้วย เห็นคนยืนมุงกันอยู่เลยเข้าใจทันที มีเด็กๆ รับอาสาลอยให้ถึงแม่น้ำ ก็น้องแกเล่นไปแวกว่ายในน้ำอยู่คนนึง อีกคนคอยส่ง คนนึงรับกระทงจากลูกค้า ทำงานกันเป็นทีมเวิร์กดีมาก ค่าลอยก็แล้วแต่ศรัทธาใครใคร่ให้เยอะน้อยน้องก็ยิ้มรับด้วยความดีใจ คืนนั้นก็อธิษฐานขอลอยสิ่งไม่ดีออกจากชีวิตไป อ่อลอยมันกระทงเดียวแหละแต่อธิษฐานกันสามสี่คนเลย แหะๆ ยุคประหยัดต้องเข้าใจ

สิ่งที่รู้สึกขัดอกขัดใจชะมัดยากคือไอ้เสียงพลุบ้าง ปะทัดบ้าง ดังสนั่น ไม่เข้าใจมันจะจุดเรียกใครหรืออย่างไร หนวกหูบวกกับเสียวจะกระเด็นมาโดนเด็กๆ ด้วย นี่มันงานเทศกาลลอยกระทงหรือจุดปะทัดกันแน่วะ รำคาญมาก ในที่สุดเกิดเหตุร้ายจนได้ มารู้วันรุ่งขึ้นว่า ไฟไหม้ร้านเฟอร์นิเจอร์แถวบ้าน ร้านนี้อยู่ติดถนนใหญ่เป็นเหมือนโกดังเก็บของด้วย วันเกิดเหตุมีใครไม่รู้จุดพลุแล้วมันลอยมาตกบนหลังคาร้าน เพลิงลุกลามในขณะที่เจ้าของเป็นอัมพาตเด็กในร้านพยายามช่วยแกออกมา แต่ตัวแกหนักเกินกว่าแรงจะทานไหว สุดท้ายก็เสียชีวิตทั้งคู่ เด็กในร้านอีกคนก็บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่ห้องไอซียู กว่าดับเพลิงจะมาก็ล่อไปสองชม.แล้ว ไม่รู้ไปทำอะไรกันอยู่ ดับเพลิงอยู่ใกล้แค่นี้เอง ตอนแรกคิดว่ามีข่าวเรื่องนี้ลงนสพ.ซะอีก แอบนึกหวังในใจว่าจะเป็นอุทาหรณ์ให้คนเล่นบ้าง แต่กลับเงียบฉี่ ข่าวไฟไหม้หายไปกับสายลม

no money no funny

2007-11-10T02:29:00.000+07:00

ดูข่าวน้ำมันขึ้นทุกวันชวนให้เครียดเสียเหลือเกิน เพราะข้าวของต่างขึ้นราคา ไอ้ที่อั้นๆ กันถึงปลายปีนี้ ปีหน้าจ่อคิวขึ้นราคาเป็นแถว ครั้นจะไม่ให้ขึ้นก็น่าเห็นใจ ทำยังไงได้ก็ต้นทุนมันแพง! แต่พอน้ำมันลด ราคาของมันไม่ลด เพราะเจ้าของกิจการรู้จักแต่เกียร์เดินหน้า เกียร์ถอยหลังไม่เคยใช้ สงสัยคงเสียถาวร

ข้าวของขึ้นราคา แต่เงินเดือนยังคงที่ ทำยังไงดี ไม่แน่ว่าเร็วๆ นี้ อาจมีข่าวคนงานเดินประท้วงขอขึ้นค่าแรงก็เป็นได้ อย่างที่อเมริกาที่ตอนนี้ screenwriters หนังและทีวี ออกโรงประท้วงกันยกใหญ่ขอค่าลิขสิทธิ์เพิ่ม จากส่วนแบ่งตลาดที่กว้างขึ้น ทั้งที่ขายในรูปดีวีดี หนังหรือรายการทีวีที่ให้ดาวน์โหลดบนมือถือ อินเทอร์เน็ต ฯลฯ ไม่รู้ผลจะเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆ หากยังตกลงกันไม่ได้ รายการทีวี หนัง ซีรีส์ ไม่มีบทขึ้นมา เราอาจได้ดู reality show แทน!!!

no money no funny ไม่แปลกถ้าคนคิดงานสร้างสรรค์จะคิดแบบนี้ (ก็ปากท้องต้องมาก่อน) แต่ที่อดเศร้าใจไม่ได้ ก็สิ่งบันเทิงที่มอบให้คนดูไม่ได้มาจากความคิดที่มอบความสนุกสนานแต่มาจากระดับของเงินทุน ยิ่งมากยิ่งสนุกอย่างนั้นหรือ!

คำตอบอยู่ที่แต่ละคน ที่แน่ๆ หนังดังๆ ฟอร์มยักษ์ ลงทุนสูง ฉากอลังการ ไม่ค่อยได้เงินจากฉันเท่าไหร่ หนังฟอร์มเล็ก ลงทุนไม่มาก เนื้อเรื่องสนุกกลับเรียกความสนใจได้มากกว่า... ไม่ใช่เป็นเด็กแนวตามที่ฮิตกันอยู่ แต่รู้ว่าตัวเองคงเป็นพวก minority women ซะมากกว่า

ตัวเล็กใจใหญ่

2007-09-28T09:53:00.000+07:00

เมื่อคืนถ้าใครได้ดูรายการเจาะใจ เชื่อว่าจะต้องรู้สึกแบบเดียวกับฉันนี่แหละ เก็บความประทับไว้ไม่อยู่เลยต้องบอกต่อ เรื่องราวของพี่น้อง กันและกี้ เด็กชายวัย 15 แต่ตัวเล็กเหมือนเด็ก 5 ขวบ ป่วยเป็นโรคพันธุกรรม (น้องกันบอกว่าป่วยเป็นแมทอร์บอริก)ซึ่งเป็นเชื้อที่ทำลายระบบภายในถ้าลามไปตรงไหนของร่างกายจะทำให้ตรงส่วนนั้นบกพร่อง เมื่อก่อนน้องกันเดินได้เต้นได้ เดี๋ยวนี้เดินไม่ได้แล้วต้องนั่งรถเข็น ตาก็พร่างมัวเหมือนคนวัย 60 เวลาพูดน้องกันต้องใช้แรงมาก ในขณะที่น้องกี้ยังใช้ชีวิตได้ปกติ เมื่อรายการอยากให้ของขวัญน้องทั้งสอง สิ่งที่น้องทั้งสองต้องการคือ อยากเจอบ๊วย พิธีกรที่น้องเคยเจอเมื่อ 2 ปีก่อน วันนั้นตุ๊ยตุ่ยเลยพาน้องทั้งคู่ไปดรีมเวิร์ด เพื่อเจอบ๊วย น้องกันแม้เสียงจะแหบแห้งตาพร่างมัว มองไม่เห็นว่าเป็นใคร แต่จำเสียงได้ น้องกันดีใจยิ้มกว้าง
น้องกัน : พี่บ๊วย เจอกันอีกแล้ว
บ๊วย : เป็นยังไงบ้าง แข็งแรงนะ
น้องกัน : ไม่ ตอนนี้เดินไม่ได้แล้ว
บ๊วย พูดอะไรไม่ออก มีแต่น้ำตาซึมออกมา...

ระหว่างที่น้องกี้เล่นเครื่องเล่น บ๊วยนั่งคุยกับน้องกัน น้องกันบอกว่าเข้าใจสภาพร่างกายของตัวเองดี แต่เป็นห่วงน้อง เพราะรู้ว่าตอนนี้น้องร่างกายยังปกติแต่อีกหน่อยน้องก็จะเหมือนตัวเอง เดินไม่ได้ ตามองไม่เห็น สงสารน้อง ไม่อยากให้น้องเจ็บ เมื่อบ๊วยถามต่อว่าแล้วน้องกันอยากทำอะไร อยากไปไหนต่อ น้องกันว่าอยากไปวัด ไปทำบุญ แล้วก็อยากฟังเทศน์ อยากถามพระว่าชาติก่อนน้องทำอะไรไว้ชาตินี้ถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้ารู้จะได้แก้ไขในชาตินี้ ชาติหน้าจะได้เกิดมาปกติแบบคนอื่น พูดมาถึงตอนนี้ทุกคนก็น้ำตาไหลกันหมดเลย (ฉันด้วย)

รายการเลยพาไปวัดบวร ให้น้องกันมีโอกาสสนทนากับท่าน ว.ที่เทศน์ให้น้องกันเข้าใจว่า กรรมในชาติก่อนก็เป็นเพียงปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เราเกิดมาเป็นแบบนี้ แล้วก็มีอีกหลายปัจจัย สิ่งแวดล้อม การเลี้ยงดู ฯลฯ (จำมาได้แค่นี้)น้องดูมีความสุขเมื่อฟังธรรมเสร็จ และบอกว่าก่อนหน้านี้เคยคิดฆ่าตัวตาย แต่หลังจากฟังท่าน ว. แล้วก็รู้สึกปลอดโปร่ง โล่ง กว่าเดิม

แม้ร่างกายไม่อำนวยแต่น้องกันก็ยังมีใจคิดเผื่อแผ่คนอื่น อยากทำบุญ อยากให้ ในขณะที่วันนั้นมีข่าวลงนสพ.ดาราควงแม่ไปช้อปแบรนด์เนมวันเดียว หมดเป็นแสน!!!

ให้ความรู้สึกที่ขัดกันอย่างแรง แต่อย่างว่าทุกคนมีทางเดินของตนเอง...เอาเป็นว่าขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้น้องกันและน้องกี้มีชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็ง

welcome to this world

2007-09-01T00:35:00.000+07:00

หนูชื่อจริง... (พ่อแม่ยังนึกไม่ออก) ชื่อเล่นปัจจุบันคือ น้องแตงโม อนาคตยังไม่แน่เพราะเหล่าญาติๆ คนรู้จักพากันช่วยตั้งชื่อหนูซะยกใหญ่ หนูออกจากท้องแม่เอื้องวันที่ 24 ส.ค. ก่อนกำหนดสองวัน จะให้หนูทำยังไงได้ละคะ ก็สายรกดันพันคอหนูอยู่ หนูอึดอัด ออกมาหนูเลยตัวเล็ก หนัก 2.1 กก. เอง แต่ความน่ารักหนูพกมาเต็มพิกัด ไม่เชื่อน้าๆ ดูซิ ยิ้มหวานให้ด้วยนะ

la meme histoire

2007-07-23T01:18:00.000+07:00

la meme histoire พวกเรามีชีวิตเหมือนๆ กัน จริงมั้ย
เพลงเพราะๆ จาก fiest เค้าอ่านว่า "ไฟนส์" ได้ไงไม่รู้ ost. จากหนัง paris, je t'aime

Quel est donc

Ce lien entre nous

Cette chose indéfinissable ?

Où vont ces destins qui se nouent

Pour nous rendre inséparables ?

เคยสงสัยมั้ยว่าเรื่องราวรอบตัวเรา
สิ่งนั้นไม่อาจกำหนดได้ใช่มั้ย?
ท้ายสุดของชีวิตเราไปไหน ข
อคนที่เรารักกลับคืนมาได้มั้ย?

On avance Au fil du temps Au gré du vent... ainsi...
เดินหน้าต่อไปจนถึงเวลาสุดท้ายตามแต่ลมพัดพาไป...แล้ว..

On vit au jour le jour
Nos envies, nos amours
On s’en va sans savoir
On est toujours
Dans la même histoire...

เราเฝ้ามองแต่วันนั้น
ความต้องการของเรา ความรักของเรา
โดยไม่รู้เลยว่า
เราอยู่ในเรื่องเดียวกันเสมอ

Quel est donc
Ce qui nous sépare
Qui par hasard nous réunit ?
Pourquoi tant d’allers, de départs
Dans cette ronde infinie ?

เคยสงสัยมั้ยว่า
คนที่พลัดพราก
จะกลับมามั้ย
ทำไมต้องเดินทางในเวลานั้น
ในวงจรนี้ที่ไม่อาจกำหนดได้

On avance Au fil du temps Au gré du vent... ainsi...
On vit au jour le jour
Nos envies, nos amours
On s’en va sans savoir
On est toujours
Dans la même histoire...

On vit au jour le jour
Nos envies, nos amours
On s’en va sans savoir
On est toujours
Dans la même histoire... La même histoire...

Paris, je t'aime

2007-07-21T01:35:00.000+07:00

ถ้าคุณรักเค้า คุณก็ต้องรักและยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็นทั้งหมด เช่นเดียวกับปารีส ถ้าคิดจะรักก็ต้องรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ที่นี้ หนังสั้นทั้ง 18 เรื่อง คือคำถามที่ถูกตั้งไว้ว่า "Vous m' aimez?" หรือ พวกคุณรักฉันมั้ย คำตอบคงไม่ต้องพูดถึง เพราะสำหรับฉันแล้ว ตกหลุมรักตั้งแต่ชื่อเรื่องแล้วแหละ

เรื่องสั้น 18 เรื่อง เรื่องละ 5 นาทีกว่า ยอมรับว่าดูแล้วตามไม่ทันทุกเรื่องหรอกนะ แต่ก็มีหลายเรื่องที่ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะให้ความรู้สึกอย่างกับดูหนังปกติเรื่องนึงแน่ะ

ตอนออกจากโรง เพื่อนถามว่าชอบเรื่องไหนมากที่สุด จริงๆ ก็ชอบหลายเรื่องอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นตอบไปว่า เรื่อง La Tour Eiffel ผู้ชายชอบเล่นละครใบ้ พยายามเข้าหาผู้คน แต่ไม่มีใครสนใจ เขาก็ไม่ท้อใจ เพราะเมื่อไหร่ที่เขาพบเรื่องแย่ๆ เขาเพียงเอามือลูบขึ้นหน้า รอยยิ้มก็กลับมาอีกครั้ง จนเขาถูกจับเข้าคุกและได้พบกับหญิงเล่นละครใบ้เหมือนกัน ความรักก็เกิดขึ้น เรื่องนี้เล่าโดยลูกชายน่ารักมาก (สงสัยช่วงนี้ฉันกำลังรักเด็ก เลยชอบเรื่องนี้เป็นพิเศษ)

อีกเรื่องเป็นนักท่องเที่ยวเมกันหญิงผู้หลงรักปารีส และลงทุนไปเรียนภาษาก่อนมาเที่ยวที่นี่ กะว่ามาฝึกต่อที่ปารีส แต่พอมาถึงปารีสเซียงดันพูดอังกฤษกับเธอซะนี่... เธอมาคนเดียวในเมืองที่บรรยากาศอบอวลไปด้วยคู่รัก ในช่วงที่เห็นวิวสวยที่สุดในปารีสเธออยากมีใครที่พร้อมรับฟังเธอบรรยายว่ามันสวยแค่ไหน แต่ไม่มี เธอเลยมานั่งที่สวนแห่งนึง มองไปรอบๆ มีแต่คนไม่รู้จัก เริ่มรู้สึกเหงา เศร้า คิดถึงครอบครัวคนคุ้นเคย แต่ก็สุขที่นั่งอยู่ตรงนี้ในเวลาเดียวกัน (ตอนดูเรื่องนี้จบนึกถึงแม่ทันที ทำไมหนอ)

แม้หนังเรื่องนี้ทำให้รู้จักปารีสมากยิ่งขึ้นก็ตาม แต่ก็ยังไม่ดีพอเท่าไปตามหาคนรักคนนี้ซักครั้ง และกระซิบบอกว่า paris, je t'aime

ซาวน์แทรกเพราะๆ ของเรื่อง ฟังได้ http://www.parisjetaime-film.de/ **ชอบเพลงกล่อมเด็กจัง**

วันนั้นของเดือน

2007-07-14T00:55:00.000+07:00

มนุษย์เงินเดือนใครนะเป็นคนคิดคำนี้ มันช่างตรงใจจริงๆ มีรายได้พอเลี้ยงแค่เดือนเดียว สิ้นเดือนทีเหมือนสิ้นใจ แต่ต้นเดือนเมื่อไหร่ แหมมันช่างย่ามใจเสียจริงๆ แปลกดีเหมือนกันนะ เมื่อก่อนตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ เป็นพนักงานมหาลัยได้เงินเดือนเจ็ดพันกว่าบาท แต่ใช้ชีวิตอยู่ได้แถวสยามสแควร์ (มันเคยเป็นมาแล้ว) เดินทางด้วยรถตู้ ค่ารถคิดแล้วก็หลายบาท วันนึงตกใช้เงินร้อยกว่าได้ ก็อยู่มาได้แถมมีเงินเหลือนิดหน่อยให้พ่อแม่ อีกนิดยังมีไว้ออมต่างหาก
ไหงพอเปลี่ยนงานได้เงินเดือนมากขึ้น แต่กลับไปใช้เงินเท่าเดิมไม่ได้ ก็หัวใจน่ะสิมันควบคุมยากเหลือเกิน เดินตลาดนัดทีอันนี่ก็อยากได้ อันนี่ก็เก๋บาดตาบาดใจ ทุรนทุรายถ้าไม่ได้กลับบ้านไปด้วยคงนอนไม่หลับ ฝันถึงเพราะความเสียดายแหงๆ ไม่รู้เป็นธรรมชาติของมนุษย์เงินเดือนรึปล่าว หรือเป็นเฉพาะตูหว่า ยิ่งได้เงินเยอะก็ยิ่งใช้เยอะ คงอย่างที่ Elizabeth I พูดไว้ในหนัง "the hardest thing to govern is the heart" เพราะถ้าทำตรงข้ามกับคำกล่าวนี้ได้ ไม่แน่ฉันอาจมีเงินเก็บไปซื้อสโมสรฟุตบอลอังกฤษมาผลาญเล่นก็ได้...เอิ๊ก เอิ๊ก

Good bye my mom

2007-06-10T01:00:00.000+07:00

คืนวันศุกร์ที่ 1 มิ.ย. ตอนตีสามพี่สาวโทรตามให้รีบไปรพ.ด่วน บอกว่าแม่ไม่ไหวแล้ว พยาบาลให้ปรึกษากับพี่น้องว่าถ้าไม่หายใจจะให้ใช้เครื่องช่วยหายใจรึป่าว ตอนนั้นไม่มีใครกล้าบอกป๊า ป๊าหลับสนิทใจหนึ่งก็รีบก็อยากไปรพ.ใจหนึ่งก็กลัวป๊าจะตื่นแล้วตกใจ พวกเราเลยรอให้ป๊าตื่นพร้อมปรึกษากันว่าจะไม่ใช้เครื่องช่วยหายใจเพราะไม่อยากให้อาแมะทรมาน จนเกือบตีสี่ป๊าตื่นพอป๊ารู้เท่านั้นมือไม้สั่นทันที พวกเราเลยรีบไปรพ. ไปถึงก็เห็นอาแมะหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงเครื่องช่วยหายใจทำให้รู้ว่ามีเวลาเหลืออีกไม่นาน แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะสิ้นสุดภายในไม่กี่ชม.ถัดมา เช้าวันเสาร์จริงๆ ตอนเที่ยงต้องไปงานแต่งพี่หัวหน้าเก่า แต่ด้วยอาการของอาแมะทำให้ฉันไม่กล้าไปไหนอยู่แต่รพ. นั่งเฝ้าในขณะที่พี่คนอื่นๆ กลับบ้านไปหมดแล้ว อาแมะตัวร้อนสลับกับตัวเย็น แต่ที่น่าตกใจคือขี้เป็นสีดำ 3 ครั้ง อาการเป็นแบบนี้จนถึงตอนค่ำพี่สาวมาเปลี่ยนนอนเฝ้า จนกระทั่งเกือบเจ็ดโมงพี่สาวโทรมาบอกว่าแม่ไปแล้ว ทุกคนช็อกกันไปหลายนาที พยาบาลบอกมีเวลา 2 ชม. ก่อนมารับอาแมะ เช้าวันนั้นฉันต้องไปหาซื้อเสื้อสีขาวกับกางเกงให้อาแมะเป็นครั้งสุดท้าย ใจหวิวๆ น้ำตาก็พาลจะไหล ตอนเลือกเสื้อให้กับคนที่เรารักมากและรู้ว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ทำให้เค้าได้

พอได้ของที่ต้องใช้ครบแล้ว พวกพี่น้องก็พากันไปรพ. ยกเว้นป๊าที่รออยู่ที่บ้านคนเดียว อาแมะนอนหลับสนิทอยู่ที่ห้องสุคติ แก้มและแขนเย็นเชียบแต่ผิวไม่ซีดเล็บก็เป็นสีชมพู อาแมะเหมือนคนหลับที่ไม่มีวันตื่น เราทำพิธีกันแบบจีนในบ่ายสองของวันอาทิตย์ โชคดีที่เรามีพี่น้องหลายคนจึงแยกย้ายไปทำคนละอย่าง คนนึงติดต่อศาลาวัด คนนึงติดต่อโลงศพ อาหารไหว้ศพตามแบบพิธีจีน เมื่อทำพิธีเสร็จก็เคลื่อนย้ายศพไปที่วัดตอนสี่โมง เรากำหนดกันว่าจะสวด 4 คืน (คืนสุดท้ายสวด 2 รอบ) แล้วเผาวันพฤหัสบดี สวดคืนแรกมีแขกมาไม่เยอะ ยังคิดกันในหมู่พี่น้องว่าแขกคงไม่เยอะ เพราะเราไม่ค่อยได้บอกใครและญาติก็ไม่เยอะมาก แต่เอาเข้าจริงๆ แขกจากที่บริษัทของแต่ละคนที่ทำงานกับคนรู้จักก็มากันเยอะ ขอบคุณทุกคนจากใจจริง ที่ประทับใจฉันก็มีป้าคนนึงแกเป็นช่างตัดผมในซอยที่แม่ชอบไปตัดผมกับแก ฉันแปลกใจเห็นแกนั่งร้องไห้ตลอดที่พระสวด ไปเสิร์ฟน้ำอาหารแกก็ไม่เอา มารู้ทีหลังว่าแกรักแม่มาก แกบอกกับพี่สาวว่าแม่เป็นคนดีชอบซื้อของกินแบ่งให้แก แล้วก็บ่นเสียดายคนดีๆ จากไปแล้ว มีเรื่องดีๆ หลายเรื่องของแมะที่ฉันมารู้ตอนงานศพ มันยิ่งทำให้คิดว่าตอนเค้ายังมีชีวิตอยู่เราน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้
พอวันศุกร์พวกเราก็ไปลอยอังคารกันที่เกาะลอย ชลบุรี เหมาเรือไปลอยกลางทะเล ตอนลอยอังคารพวกเราก็ตั้งจิตขอให้แม่ไปสู่สุคติ ไปไหว้พระบนสวรรค์ อยู่เย็นเป็นสุขตลอดไปนะอาแมะ...

Pride

2007-04-16T22:14:00.000+07:00

I was born to love you
With every single beat of my heart
Yes, I was born to take care of you
Every single day...
Alright! Hey hey!

Pride ศักดิ์ศรีกีฬาท้าใจเธอ(อันนี้แต่งเอง)ดูตั้งแต่ค่ำยันหกโมงเช้า สะใจไปเลย ชอบๆ ทาคูยะนอกจากจะหล่อแบบจริงๆจังๆ แล้วยังเล่นเก่งอีกด้วย สังเกตทุกเรื่องที่เขาเล่นทำให้คนดูเชื่อว่าเขาเป็นคนๆ นั้น จริงๆ เรื่องนี้เป็นนักกีฬาฮ็อกกี้น้ำแข็งก็ลงทุนไปเรียนการเล่นฮ็อกกี้น้ำแข็งกับทีมชาติเลย พระเอกดึงดูดขนาดนี้เลยดูมันยันเช้าซะ...
ส่วนตัวรู้สึกว่าซีรีส์ญี่ปุ่นนี่ให้อะไรกับคนดูมากกว่าซีรีส์เกาหลี เวลาดูซีรีส์เกาหลีจบ(เอาเฉพาะเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์)ก็รู้สึกซาบซึ้งกับความรักดีอะนะแต่มันก็แค่นั้น แต่ซีรีส์ญี่ปุ่นแต่ละตอนจะให้แง่คิดในชีวิตมากกว่า...ว่างั้นมั้ย

หนทางคืนสู่รัก

2007-02-27T15:40:00.000+07:00

Way back into love //__ take I .......
และแล้วก็มีหนังในดวงใจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่อง music and lyrics ถามว่าเนื้อหาดีมั้ย คิดว่างั้นๆ แหละ แต่ที่โดนใจสุดเห็นจะเป็นเพลง soundtrack ในเรื่อง บวกความน่ารักของ ดรู แบรรี่มอร์ (Sophie) ความเพี้ยนของ Cora และบ้าดาราสุดโปรดอย่างออกหน้าออกตาของพี่สาว Sophie ดรูเรื่องนี้น่ารักดี hugh grant ในเรื่องดูแก่จังแต่แอ๊บเด็กได้เนียนดี (ตอนออกเทป POP) แต่ติดที่ท่าเต้นสงสัยพี่แกชอบเต้นท่าโยกหน้าโยกหลัง ถ้าจำไม่ผิดเคยเห็นในเรื่อง love actually ด้วย ดีอย่างที่เสียงดี (ไม่น่าเชื่อแฮะ)

Way back into love //__ take II......."just a little bit lounder cause this is song for human OK?"

ใครดูหนังเรื่องนี้แล้วไม่อินไปกับเพลงนี่ (เช็คหูด่วน) ก็อย่างที่ sophie บอก เมื่อเราได้ยินเพลงซักเพลงก็เหมือนเราได้รู้จักใครซักคน เมโลดี้ของเพลงเปรียบได้กับท่าทาง บุคลิกของคนคนนั้น เนื้อเพลงก็เปรียบเหมือนลักษณะนิสัยใจคอของเค้า เมื่อได้ยินเพลงเพลงนึงก็เหมือนเราได้รู้จักเรียนรู้ถึงใครคนนึง เธอจึงให้ความสำคัญกับเนื้อเพลงมากกว่าความรีบเร่งของเวลา...
ชวนให้คิดว่านักแต่งเพลงวัยรุ่นสมัยนี้คงไม่ได้คิดถึงตรงนี้เท่าไหร่ เพลงบางเพลงได้ยินแล้วเลยรู้สึกว่า แต่งมาได้ยังไงกันวะ แต่เอาเหอะแต่งแล้วขายได้ก็พอ ก็นี่มันยุคเงินคือพระเจ้านี่คะ =>way back into love

Ca y'est!!! track YOUTUBE successful

2007-02-19T21:09:00.000+07:00

กรี๊ดดดดดด ในที่สุดก็เอาไฟล์จาก youtube มาเก็บไว้จนได้ ใครหนอช่างคิดได้ เก่งจริงๆ (lol) มันเป็นความสุขอย่างนึงว่ามั้ย ที่เราไปเจอของที่ชอบแล้วเกิดกิเลสอยากเก็บมาเป็นของตัวเอง (อย่าปฏิเสธเพราะฉันเชื่อว่าเป็นกันทุกคน) แต่ที่เก็บนี่ก็เพื่อความสุขเล็กๆ น้อยๆ มิใช่เพื่อการค้าแต่อย่างใด :P
ต้องขอบคุณจขก. ThaiTay_Aa ที่แนะทางสว่างให้ค่ะ
=============++++++===============
ขั้นตอนก็ตามนี้เลย
1.เปิดหน้าเวปนี้ขึ้นมาก่อน>>> keepvid.com/lite/ http://keepvid.com/
2.จากนั้น ให้copyลิงค์url ของมูวี่ที่เราต้องการจากyoutube มาใส่ไว้ในช่อง"Insert URL here" แล้วคลิกคำว่าว่า"DOWNLOAD"
3.รอสักพัก ก็จะมีคำว่า:"?? Download Link ??" ขึ้นมา ให้คลิกซะก็จะเป้นการดาวน์โหลดไฟล์เก็บ
4.คลิกโหลดไฟล์เก็บซะ แต่!!! ต้องอย่าลืม!พิมพ์ชื่อไฟล์ตัวนั้นๆโดยลงท้ายด้วยคำว่า".flv"ด้วยนะครับ ไม่งั้นไฟล์โหลดมาแล้วเสียไม่รู้ด้วยนะ
ทีนี้ก็มาดูวิธีการแปลงไฟล์เลยนะครับ:
1.ดาวน์โหลดโปรแกรม"cinemaforge"มาลงก่อน(หาโหลดได้จาก: www.download.com ครับ พิมพ์คีย์เวิร์ดชื่อโปรแกรมแล้วsearchหาเอาก็จะเจอเองครับ)
2.install ลงโปรแกรมให้เรียบร้อย แล้วเปิดหน้าจอโปรแกรมขึ้นมาครับ
3.ที่ช่องซ้ายบนสุด ให้เลือกไฟล์Input ที่ต้องการจะแปลงไฟล์น่ะครับ
4.ช่องที่3ซ้ายบนสุด ให้เลือกFolder Output ที่ไว้เก็บไฟล์ที่แปลงเสร็จแล้วน่ะครับ
5.จากนั้น ให้คลิกที่คำว่า"DOC Type" แล้วเลือกเป็น>>>".mpeg" (หรือจะเปลี่ยนเป็น .wmv ก็ได้)
6.คลิกที่คำว่า:"Encode" แล้วรอ พอเสร์จ ไฟล์ที่แปลงมาได้ก็จะเป็น.mpegครับผม!

Top 40 Magazine Covers of the last 40 years

2007-02-16T00:23:00.000+07:00

ห่างหายไปนาน ตั้งแต่ปีใหม่ก็ไม่ค่อยมีเวลา(มีข้ออ้างเสมอ) มาอัพบล็อกเลย จนมีพรายกระซิบให้อัพบล็อกได้แย้วว

เขียนเรื่องหนังมาหลายหน คราวนี้เปลี่ยนแนวมาเป็นปกนิตยสารกันบ้างดีกว่า(อย่าเจือกถามนะว่าดีกว่าไร)เผอิญไปหาข้อมูลทำวิทยานิพนธ์ไปเจอเค้าจัดอันดับ 40 สุดยอดปกนิตยสารในรอบ 40 ปี มาดูกันซิว่าปกไหนใครจะจำกันได้บ้าง

ปกนี้จริงๆไม่ใช่อันดับหนึ่ง เค้าจัดให้อยู่อันดับ 10 แต่ส่วนตัวชอบรูปนี้ ตาของเธอน่ากลัวดีใครจ้องตาเธออาจตายได้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะมีตัวตนอยู่จริง เห็นภาพครั้งแรกจำไม่ได้แล้วว่าจากไหน แต่นึกว่าเป็นพวกโปสเตอร์หนังหรือภาพไรซักอย่างจากหนัง ใครจะคิด She 's alive

อันดับจริงๆ ASME (American Magazine Conference) เค้าจัดไว้ ตามนี้เลย

อันดับ 1 RollingStone จอห์น เลนนอนกับ โยโกะ โอโน่...ฮืมม ดูยังไงถึงได้รางวัลที่ 1 หนอ สงสัยตาเราคงไม่ถึง

อันดับสองเป็นเจ๊มัวร์

เจ๊มัวร์ ตอนท้อง ชอบนะ ดูเป็นศิลปะดี เห็นภาพนี้แล้วนึกถึงเรื่อง ghost ปั้นหม้อของเจ๊แก

อันดับ 3 มูฮะหมัด อาลี อ่อ...simple มากกกกก

อันดับอื่นๆ ไปดูกันได้ที่นี่เลย http://www.magazine.org/Editorial/Top_40_Covers/

***ฝากไว้ให้คิด***(ทำกระแดะไปงั้น) ส่วนใหญ่ปกที่ได้รางวัลเป็นรูปคนทั้งนั้น มีรูปสัตว์บ้างก็หมากับลิง ทำไมกีดกั้นแมวขนาดนี้ ออกจะน่ารัก น่าใคร่ ปกการ์ฟีลด์น่าจะได้รางวัลบ้างนะ อย่างเช่น ปกวันชาติแมวเป็นต้น (ไม่ได้เพ้อมีวันชาติแมวจริงๆนะ)

Serendipity

2006-12-30T01:38:00.000+07:00

Serendipity
-- a seeming gift for finding something good accidentally--
--an aptitude for making fortunate discoveries accidentally--

บางคนอาจบอกว่าหนังเรื่องนี้เว่อร์ บางคนอาจมองว่าเป็นไปไม่ได้ บางคนในนั้นไม่มีฉันรวมอยู่แน่นอน "ฉันชอบหนังเรื่องนี้" ไม่ใช่ที่พระเอกหล่อ หรือนางเอกสวย แต่ชอบเนื้อเรื่องและบรรยากาศของหนังมากกว่า มันดูมีเสน่ห์ดี โดยเฉพาะชื่อหนัง
คิดดูสิมันบังเอิญแค่ไหนที่จู่ๆ เราต้องไปพบใครซักคนแบบไม่คาดคิดและรู้สึกถูกชะตากับเขาคนนี้จังเลย หากไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า destiny พรหมลิขิต หรือจะเรียกอะไรก็ตาม

ซาร่าได้พิสูจน์ทฤษฎีตามความเชื่อของตัวเองด้วยวิธีการต่างๆ แม้มันออกจะดูกล้าบ้าบิ่นไปหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เธอทำเป็นไปตามศรัทธาที่เธอมีและเชื่อในสิ่งที่ทำ สุดท้ายแล้วเธอและโจนาธานก็ทำให้เราเห็นว่าขอเพียงไล่ตามสิ่งที่เชื่ออย่างเต็มที่ก็ยังดีกว่าที่ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่สิ่งที่ตามหาจะกลับมาหาเราเองในวันหนึ่ง หากนั่นเป็นไปเพราะ Serendipity

April Story

2006-11-15T23:37:00.001+07:00

"April Story เพียงเพื่อรอหัวใจเราพบกัน"

หากเรื่อง Love Letter ของ ชุนจิ อิวาอิ เป็นเรื่องราวความรัก(ความรักสีเทา)ที่ไม่สวยหรูนักมีทั้งการลาจาก ความตายที่พรากคนรักจนเกิดเป็นความสูญเสียที่เจ้าตัวก็มิอาจรับได้...April Story ก็ถือว่าเป็นรักใสๆ (ความรักสีแดง) ของเด็กวัยรุ่นที่กำลังค้นหาความต้องการของตัวเองด้วยความมุ่งมั่น (ไม่อยากเล่ามากใครอยากดูต้องไปหากันเอง) หนังใช้เวลาดำเนินเรื่องไม่นานเพียงชั่วโมงกว่าเท่านั้น ดูไปจนถึงตอนจบแล้วรู้สึกเหมือนยังไม่จบยังไงไม่รู้ ทาคาโกะ ถือว่ารับบทเด่นทีเดียวเพราะจะเห็นเธอในทุกฉาก แต่ด้วยความน่ารักบวกกับรอยยิ้มที่ดูสดใสก็ทำให้ดูได้เพลินๆ ไปจนจบ

ชอบฉากจบของเรื่องที่นิเรโนะถือร่มแดงเดินยิ้มบนถนนอย่างมีความสุข แม้จะเป็นความบังเอิญที่ฝนเป็นใจในช่วงหน้าร้อนจนเป็นเหตุให้นิเรโนะมีโอกาสคุยกับพระเอก แม้จะบังเอิญที่มีคนลืมร่มไว้ที่ร้านหลายคัน แล้วนิเรโนะก็เลือกคันสีแดง (อย่างที่พระเอกคิด) แต่ที่ไม่บังเอิญคือความตั้งใจของนิเรโนะที่จะมาตามหาหัวใจของเธอเอง สุดท้ายเธอก็พบจนได้

เพลงนี้คิดว่าเหมาะกับเนื้อหาของเรื่องนี้ดี เอามาจาก What Will I Do - Natalie Burks (Long Vacation OST.)

I'm not really sure of the words to say

If only you knew that I feel this way

I wanna give my heart to you

Show me the way that you want me to

I know for sure there's a place for us

I'm counting the days till I feel your touch

You come to me when I dream at night

When I'm with you it will be so right

If you could see the love in my eyes

You should know that I'm on your side

Ohh ohh ohhI'd be yours

You'd be mineOhh what will I do

เทให้หมดใจกับสาวเซอร์คนนี้

2006-08-14T23:36:00.000+07:00

ตั้งใจจะเขียนไรถึงสาวคนนี้ซักหน่อยหลังไปดูคอนเสิร์ตปาล์มมี่มาเมื่อวันที่ 5 ส.ค.The Rhyth Of the TIMES ที่อิมแพค ตอนแรกก็กะจะเขียนทันทีในคืนนั้น แต่ด้วยความขี้เกียจของเจ้าของ blog เอง จนเวลาล่วงเลยมาหลายอาทิตย์เหมือนกัน แต่ยังอยากเล่าความประทับกับคอนเสิร์ตครั้งนี้อยู่นะจ๊ะ

ก่อนคอนเสิร์ตเริ่ม ไม่รู้โชคดีหรือร้ายไปเจอเพื่อนที่เลิกคบกันไป และไม่คุยกันมานานหลายปี ต่างคนต่างจดๆ จ้องๆ ว่าจะใช่คนนั้นรึปล่าว จากหน้าคุ้นๆ กลายเป็น "ใช่เลย แกนั่นเอง" สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ทักแต่หันหน้าหนีแทน (มาคิดได้ทีหลังว่าฉันคงไม่กล้าพอ ไม่กล้าพอที่จะเดินไปคุย หรือลืมเรื่องที่คนคนนี้เคยทำไว้กับฉันนั่นเอง)

คอนเสิร์ตเริ่ม ลืมเรื่องคนนั้นไปแล้ว เพราะเธอคนนี้เธอออกมาแล้วพร้อมกับเสียงเพลง tik tok (พอความสนุกเริ่มขึ้น ความหลังก็จางหายไป)ทำเป็นไม่ทัก อยากร้องดังดัง (เท่าที่นึกได้ตอนนี้)ฯลฯ

ถือว่าสาวเซอร์คนนี้ใช้ความเป็นธรรมชาติในการเอนเตอร์เทนผู้ฟังได้อย่างน่ารัก (แหมก็คนมันชอบนี่นะ) แถมยังร้องแถมอีกหลายเพลง เรียกว่าคุ้มทีเดียวนะปาล์มมี่

ต้องขอบคุณบัตรยืนที่ทำให้เห็นหน้าปาล์มมี่ชัดขนาด ทำให้ตลอดคอนเสิร์ตมีอารมณ์ร่วมไปกับนักร้อง (ไม่เหมือนคอนเสิร์ตอื่นที่เคยไปดูอะนะ นั่งไกลปืนเที่ยงสุดๆ) แต่ก็ต้องทนเมื่อยสุดๆ เหมือนกัน ยืนตลอดงาน

ปิดท้ายด้วยภาพแบบไม่ได้ตั้งใจ มีคนไปโพสต์ไว้ที่พันทิพดูไปดูมาเอ๊ะคนนี้หน้าคุ้นๆ

ฝรั่งคนหนึ่งมอง “คนไทย”

2006-08-13T01:16:00.000+07:00

ขออนุญาตนำข้อคิดดีๆ ที่ไปเก็บตกได้จากเว็บ PDA มาลงที่ blog ค่ะ

ฝรั่งคนหนึ่งมอง “คนไทย” (คัดบางส่วนจากบทความ “คนไทยกับคำสอนในหลวง”
โดยเปลว สีเงิน คอลัมภ์ คนปลายซอย หน้า ๕ นสพ.ไทยโพสต์ ฉ. 5 พค.49
--------------------------------
....ผมจะนำบทสัมภาษณ์ “นายมาร์ติน วีลเลอร์” ชาวอังกฤษ ผู้มีปริญญาตรีเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยลอนดอน แต่มาปักหลักเป็น “เกษตรกรไทย” มีลูก-มีเมียเป็นคนไทยอยู่ขอนแก่นขณะนี้ ให้อ่านเพื่อได้คิดกัน ซึ่งหนังสือ “เราคิดอะไร” ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๔๗ เขาตีพิมพ์ไว้ โดยเริ่มจาก

ตอนนิยามความรวยกับความจน
มันเป็นเรื่องแปลกนะที่ประเทศไทยคนยากจนมีหนี้สินเยอะ ที่อังกฤษมีแต่คนรวยที่เป็นหนี้สิน คนจนไม่มีหนี้ เพราะเขาไม่ให้คนจนยืมเงิน เนื่องจากกลัวจะไม่มีปัญญาใช้คืน จึงไม่มีสิทธิ์มีหนี้สิน แต่คนรวยยืมเงินได้ คำว่ารวยกับคำว่าจน มันคืออะไรกันแน่ (แต่บ้านเรากลับพยายามให้คนจนได้กู้ยืมเงิน เพื่อจะได้กระตุ้นเศรษฐกิจ ด้วยการยกยอล่อลวงด้วยหลักว่า “นำเงินในอนาคตมาใช้” เลยเป็นหนี้กันทุกหย่อมหญ้า ยิ่งจนก็ยิ่งกู้ง่าย-ผู้คัดลอก) ที่ขอนแก่นเขาว่าผมบ้าบ้าง ฝรั่งยากจนบ้าง ฝรั่งตกอับบ้าง ฝรั่งขี้นก ฝรั่งไม่มีเงิน แต่ผมบอกว่าไม่ใช่ ผมรวยนะ เขาถามว่ารวยได้ยังไง ผมบอกว่า
๑.ผมมีบ้าน ผมทำบ้านเล็กๆ เป็นกระท่อมน้อยๆ เอาหญ้ามามุงหลังคา ชาวบ้านเขาเรียกว่า “เถียงนา” ไม่ใช่บ้านหรอก ผมบอกว่าใช่ มันบ้านของผม ไม่ใช่บ้านเจ้านาย ราคาหนึ่งหมื่นสองพันบาท อยู่ได้ครับ มันกันแดด-กันฝนได้ แค่นั้นผมก็รวยแล้ว
๒.มีที่ดินแค่ ๖ ไร่เท่านั้นเอง ที่นั่นเขาบอกว่ากระจอก มีนิดเดียว แต่สำหรับฝรั่งมันเยอะมาก จริงๆผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ เป็นพื้นฐานของชีวิตเราต้องมีที่อยู่อาศัยเป็นของเรา ไม่ใช่ของเจ้านาย เพราะว่าถ้ามันเป็นของเจ้านาย เราต้องไปหาเงินให้เขา ถ้าเราไม่มีเงินเขาก็ไล่เราออก เราไม่มีที่อยู่นะ เพราะฉะนั้น ต้องมีบ้านเป็นของตัวเองไว้ก่อน ซึ่งผมก็มีบ้าน คิดว่าลูกของผมจะต้องมีบ้านแน่ๆด้วย
เรื่องเกษตรผมทำไม่เก่ง แต่ที่ทำได้ง่ายคือปลูกต้นไม้ ไม้ประดู่ ไม้สะเดา ไม้ยาง ปลูกไว้ให้ลูกสร้างบ้าน ประเทศไทยอุดมสมบูรณ์ ต้นไม้โตเร็วมาก แค่ ๒๕-๓๐ ปี ตัดได้แล้ว ไม่เหมือนอังกฤษ ๒๐๐ ปี ได้เท่านี้เอง เพราะอากาศเย็น เป็นเรื่องแปลกที่คนไทยจะบ่น โอ๊ย....มันร้อนๆ ผมว่ากลับเป็นเรื่องดี แสงแดดเยอะจะทำการเกษตรได้ตลอดเวลา ๑ ปี ทำได้ทุกวัน แต่คนไทยจะบ่นว่าร้อนๆๆ ไม่เอา...ไม่เอา..อยากเป็นคนผิวขาวดีกว่า แต่คนอังกฤษเขาถือคนผิวขาวเป็นคนจน เพราะว่ามันไม่มีปัญญาจะไปเมืองนอก ซึ่งกลับกันเลย แม้แต่พ่อของผม เขาก็ยังมีเครื่องอาบแดดเพื่อให้ผิวเป็นสีแทน ให้ดูแบบคนมีสตางค์ แต่คนไทยกลับอยากมีผิวขาว (ยิ่งขาวอมชมพูด้วยยิ่งดี ไม่มองข้อเท็จจริงที่ว่า เราเป็นชาวผิวคล้ำเพราะธรรมชาติ ที่ร้อนและแสงแดดจัด กลับไปฝืน ไปพอก ไปทา หมดเท่าไรไม่ว่า โฆษณากันดื่นจอทีวีเกือบตลอดเวลา ธรรมชาติไม่โกหกหรอกครับ สักวันหนึ่งจะเห็นผลของการที่พยายามต่อต้าน-ฝ่าฝืน-ขัดขืนธรรมชาติในข้อนี้-ผู้คัดลอก) o

วิธีคิดไม่ธรรมดาของมาร์ติน วีลเลอร์ ผมมีลูก ๓ คน ชาย ๒ หญิง ๑ สิ่งสำคัญที่สุด ๒ เรื่องในชีวิตของเราคือ ๑. ต้องมีบ้านเป็นของตนเองให้ได้ จึงจะถือว่าชีวิตประสบความสำเร็จ ๒. ต้องมีงานทำทุกวัน ไม่ได้จำกัดว่าเป็นงานอะไร แต่ขอให้มีงานทำทุกวัน ชีวิตจึงจะไม่สูญเปล่า วิธีเดียวที่รับประกันได้ว่าลูกมีงานทำ คือการมีที่ทำกินให้เขา และเราต้องช่วยให้เขาทำเป็น ผมคิดว่าคนชนบทจริงๆ ใครมีที่ดินทำกินแล้วจะไม่ตกงาน เว้นแค่คนขี้เกียจ ซึ่งบางคนมีที่ดินเยอะ แต่ไม่ยอมทำ ถ้าเราสั่งสอนให้ลูกรู้จักทำมาหากิน เขาก็ไม่ตกงาน ผมถือว่างานที่อิสระและมีประโยชน์มากที่สุดคืองานเกษตร ซึ่งช่วยให้เรากินอิ่มทุกวัน คนอังกฤษกินไม่อิ่มเยอะมากนะ ผมไม่อยากให้ลูกของผมอดอาหาร อยากให้ลูกกินอิ่มในลักษณะที่ส่งเสริมสุขภาพด้วย กินอาหารที่ไม่มีสารพิษ กินอาหารแบบเรียบง่ายก็ได้ แต่อิ่มทุกวัน เมื่อมีบ้าน มีงาน มีอาหาร ลูกของผมก็จะรวยที่สุด....ฯลฯ (คนไทยกี่คนครับ ที่คิดๆได้อย่างนี้..ผู้คัดลอก) §
จุดอ่อน-จัดแข็งของคนไทย ผมคิดว่าคนไทยส่วนมากยังไม่เข้าใจระบบทุนนิยม เห็นฝรั่งที่ไหนก็คิดว่ารวยหมด คิดว่าการพัฒนาในระบบทุนนิยม จะทำให้ทุกคนมีเงิน ไม่เข้าใจว่าประเทศที่พัฒนาระบบทุนนิยมนานแล้ว เช่น อังกฤษ สหรัฐ มีปัญหาเยอะมาก แต่คนไทยก็คิดว่าเมืองนอกดีกว่า อันนี้จุดอ่อนครับ คือคนไทยสนใจเมืองนอก ไม่ได้สนใจประเทศไทย ผมเป็นฝรั่ง คุณเลยนั่งฟังผม ถ้าผมเป็นชาวบ้าน คุณจะไม่สนใจผม อันนี้เป็นจุดอ่อน(ตรงและถูกใจผมจังเลย...ผู้คัดลอก) แต่จุดแข็งคือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ แผ่นดินประเทศไทยอุดมสมบูรณ์มากๆ มีดินเยอะมาก น้ำเยอะมาก แสงแดดเยอะมาก ทำเกษตรอยู่รอดแน่ ใครๆก็อยากได้ประเทศไทย ผมก็ได้ถึง ๖ ไร่ คนไทยโชคดีมากๆ ที่ได้ในหลวงเป็นผู้นำ พระองค์ท่านเป็นคนที่ทำงานหนักมาก เพื่อช่วยให้คนได้คิด ช่วยให้คนอยู่ได้ จะหากษัตริย์ในประเทศอื่นไม่ค่อยมีแบบนี้ ปัญหาคือคนไทยส่วนมากนับถือในหลวง แต่ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสอนของในหลวง พระองค์ท่านบอกว่า ๒๗ ปี ถึงเศรษฐกิจพอเพียง แต่คนไทยไม่รู้จักพอเพียง เอาอย่างเดียว ถึงยกมือไหว้ในหลวง แต่เวลาดำรงชีวิต ไม่ได้ทำตาในหลวง ก็ในหลวงบอกไว้แล้วว่าไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นเสือ ขอให้มีอยู่มีกินไว้ก่อน ถ้าทุกคนเริ่มคิดจริงๆถึงสิ่งที่ในหลวงพูด เราน่าจะช่วยให้ประเทศไทยอยู่ได้ เพราะความคิดของในหลวงเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ต้องอาศัยพลังแผ่นดิน ทำได้เฉพาะประเทศไทยนะ เศรษฐกิจพอเพียง ที่อื่นทำไม่ได้หรอก เพราะเขาไม่มีที่ดิน ไม่มีทรัพยากรธรรมชาติเยอะเหมือนประเทศไทย พวกคุณโชคดีที่ได้แผ่นดินดีๆ ได้ผู้นำ(ในหลวง)ที่ดีด้วย และเรื่องที่ ๓ เรื่องศาสนาผมคิดว่า ศาสนาพุทธมีความสำคัญมากๆ สำหรับคนไทย ไม่ใช่แค่นับถือไหว้พระ แค่นั้นไม่พอ แต่อยู่ที่การปฏิบัติด้วยนะ มักน้อย สันโดษ พอเพียง ธรรมะคือธรรมชาติ เป็นเรื่องง่ายๆ พึ่งตนเองก็ได้ ปรัชญาของศาสนาพุทธ ทำได้นะ แต่คนไทยจำนวนน้อยที่เข้าใจ (เราท่านเห็นอย่างที่ฝรั่งท่านนี้เห็นกันบ้างไหมครับ-ผู้คัดลอก) จริงๆ แล้วศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่ออกแบบให้เหมาะสมสำหรับคนบ้านนอก ให้ใช้ชีวิตร่วมกับธรรมชาติ โดยไม่ทำลาย ไม่เอาเปรียบ แต่ให้เราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ (ขออนุญาตเห็นเพิ่มเติมว่า ไม่เฉพาะแต่ชนบท แต่เหมาะกับมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็สามารถที่จะไม่ทำลาย ไม่เบียดเบียนธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม รวมทั้งเพื่อนมนุษย์ ซึ่งก็เป็น “ธรรมะ-ธรรมชาติในตัวเองด้วยเหมือนกันครับ-ผู้คัดลอก) §
อยากบอกอะไรคนไทย คุณโชคดีมากๆที่เกิดในประเทศไทยที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องไปรบกับใคร ไม่ต้องไปเอาน้ำมันจากใคร ไม่ต้องไปเบียดเบียนคนอื่น ประเทศไทยอยู่ได้ กินอิ่ม มีเหลือแจกด้วย อย่าไปคิดเรื่องเงินอะไรมาก อย่าลดคุณค่าความเป็นไทยของตัวเองลง คนไทยส่วนมากนิสัยดีจริงๆ คนไทยมีน้ำใจ หายากนะ คนไทยมีพระเจ้าอยู่หัว มีแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีศาสนาพุทธที่ดีมาก ทั้ง ๓ อย่างนี้ พยายามรักษาเอาไว้ให้ได้ ชีวิตที่ไม่ทะเยอทะยานเกินไป คือชีวิตที่มีคุณภาพ ชาวบ้านทุกคนทำได้ ผมเองถึงยังทำไม่สำเร็จ แต่มั่นใจว่าจะทำได้แน่ในอนาคต ถ้าผมทำได้ คนอื่นก็คงทำได้ง่ายกว่าผมเยอะ ทุกอย่างอยู่ที่เรา ถ้าเราไม่อยากได้อะไรมากเกินไปในชีวิต ชีวิตมันก็ง่าย พยายามทำชีวิตให้มันง่ายขึ้น อย่าให้มันสับสน อย่าให้มันลำบาก พยายามรักษาสิ่งแบบนี้ให้ดี และอย่าเชื่อฝรั่งมากเกินไป............. ครับ....เมื่อไหร่ล่ะ ที่คนไทยจะเปลี่ยนพฤติกรรม “เคารพในหลวง” ด้วยปาก มาเป็น “เคารพในหลวง” ด้วยการปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ท่าน
เพื่อนร่วมโลกทุกท่านครับ

นันทินี จันทพลาบูรณ์ (ครูอ้อ)ประชาสัมพันธ์ ร.ร.รุ่งอรุณโทร.๐๒-๘๔๐-๒๕๐๑-๔ ต่อ ๑๑๐
โทรสาร ๐๒-๘๗๐-๗๕๑๔pr@roong-aroon.ac.th ra.news@gmail.com

ma vie en l'air

2006-07-16T00:25:00.000+07:00

ma vie en l'air ชีวิตบนฟ้า

ใครจะคิดล่ะว่าครูสอนขับเครื่องบินในห้องทดลองบินกลับไม่กล้าขึ้นเครื่องบิน ในเมื่อเขาเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของนักบิน แน่ล่ะนักบินคนไหนจะได้ไปขับเครื่องบินอาชีพก็ขึ้นอยู่กับเขาคนเดียวเท่านั้น แต่เขาก็ไม่กล้าให้นักบินคนไหนมากุมชะตาชีวิตของเขาบนฟ้าจริงๆ
ความกลัวทำให้เขาไม่กล้าขึ้นเครื่องสุดท้ายก็ต้องเลิกรากับสาวคนรักไป 10 ปี ผ่านไปเมื่อเขาต้องตกอยู่ในสภาพเดิมอีกครั้ง แต่หนนี้เขาหนีจากงานแต่งกับสาวที่จากกันไป 10 ปี เพื่อจะขึ้นเครื่องตามสาวคนรัก เมื่อแรงแห่งรักฉุดรั้งความกลัวได้สำเร็จ ในที่สุดเขาก็กล้าที่จะขึ้นเครื่องและตามหาสาวผู้โชคดีคนนั้นเจอจนได้

หนังคอมเมดี้ ฮาๆ กับมุขตลกที่แฝงไว้หลายซีนทำเอาฉันหัวเราะไปตลอดเรื่อง แม้บางครั้งจะแปล sub ไม่ทัน แต่คนนั่งข้างๆ ก็จะส่งเสียงมาก่อนทุกครั้ง บางทีก็น่ารำคาญไปเลย แต่ให้อภัยด้วยความน่ารักของหนัง ที่ฮาสุดๆ เห็นจะเป็นซีนที่พระเอกขึ้นเครื่องไปหานางเอกแล้วดันไปเจอกัปตันคนที่สอบบินไม่ผ่าน แต่ด้วยความสงสารพระเอกของเราเลยให้เขาผ่าน และแล้วพระเอกก็ต้องมานั่งไม่ติดเมื่อเครื่องบินดันน้ำมันหมด อีกซีนเป็นตอนพระเอกเผาตู้ไปรษณีย์ นี่ก็ขำสุดๆ เหมือนกัน
มี ost. ในเรื่องมาฝากกันด้วย ma vie en l'air

ชอบซาวน์แทรกเรื่องนี้ด้วย เพลงน่ารักดีค่ะ ของเธอคนนี้
Jeanne Cherhal ===>>>>>

Tout s'annon?ait si diff?rent
Tout nous semblait un peu plus grand
On aurait d? se r?veiller
Sur le m?me oreiller
Sans jamais se lasser
Mais quand vient l'ennui
Blanc il s'installeTu tombes de ton pi?destal
Et nos caresses et nos jolies habitudes
Perdent soudain de l'altitude
Si tu me suisJe te fuis
Tu me fuis
Je te suisC'est ma vie
Et je l'envoie en l'air
Tant qu'il est temps
Qu'il est temps
Tant qu'il est encore temps
De changerVoil? je change d'air
Si tu me fuisJe te suis
Tu me suisJe te fuis
C'est ma vie
Et je la veux en l'air
Notre amour n'a pas pass? l'hiver
J'en ai r?v? de te revoir
J'en ai connu des coucous d'un soir
Qui aurait cru qu'? vivre ? deux
On allait dev'nir vieux
Avant l'heure avant eux
Mais un soir en prenant l'escalier
J'ai vu l'amour sur le palier
Et son sourire
Son vieux pull ses habitudes
Ont pris soudain de l'altitude
Si tu me suisJe te fuis
Tu me fuisJe te suis
C'est ma vie
Et je l'envoie en l'air
Tant qu'il est temps
Qu'il est temps
Tant qu'il est encore temps
De changerVoil? je change d'air
Si tu me fuisJe te suis
Tu me suisJe te fuis
C'est ma vie
Et je la veux en l'air
Mon amour passerons-nous l'hiver ?
Si tu me suisJe te fuis
Tu me fuisJe te suis
C'est ma vie
Et je la veux en l'air
Mon amour passerons-nous l'hiver ?

กลอนแปด

2006-05-14T16:12:00.000+07:00

อนุโมทนาช่วยเพื่อนแต่งกลอนแปด 2 บท ให้น้องส่งการบ้าน งานนี้เลยต้องเคาะสนิทกันหน่อย ไม่ได้แต่งมาหลายปีแล้ววว ด้วยหัวข้อ ชมธรรมชาติ ใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง ผลที่ได้คือ

เฝ้าแลดูฝูงเหล่าทิชากร ระระร่อนบนผืนนภาลัย
เกาะกลุ่มโบยบินชมพนาไพร เคล้าเสียงไหลระระรินของสายธาร
ไผทล่างช่างชุ่มชื่นเขียวขจี มวลบุปผาสิหลากสีดูละลาน
ดั่งเสกสรรค์สวรรค์สร้างดอกไม้บาน เป็นความงามที่เนิ่นนานในจิตใจ

กว่าจะได้ใช้เวลานานเหมือนกัน เป็นไงไม่รู้ ใครอ่านเจอก็คอมเม้นหน่อยนะ

I wish u enough

2006-05-03T21:27:00.001+07:00

Subject: I Wish YOU Enough

Recently I overheard a mother and daughter in their last moments together at the airport. They had announced the departure. Standing near the security gate, they hugged and the mother said, "I love you and I wish you enough". The daughter replied, "Mom, our life together has been more than enough. Your love is all I ever needed. I wish you enough, too, Mom".

They kissed and the daughter left. The mother walked over to the window where I was seated. Standing there I could see she wanted and needed to cry. I tried not to intrude on her privacy but she welcomed me in by asking, "Did you ever say good-bye to someone knowing it would be forever?". Yes, I have," I replied. "Forgive me for asking, but why is this a forever good-bye?". "I am old and she lives so far away. I have challenges ahead and the reality is - the next trip back will be for my funeral," she said.

"When you were saying good-bye, I heard you say, 'I wish you enough'. May I ask what that means?". She began to smile. "That's a wish that has been handed down from other generations. My parents used to say it to everyone". She paused a moment and looked up as if trying to remember it in detail and she smiled even more. "When we said , 'I wish you enough', we were wanting the other person to have a life filled with just enough good things to sustain them". Then turning toward me, she shared the following as if she were reciting it from memory. I wish you enough sun to keep your attitude bright no matter how gray the day may appear.

I wish you enough rain to appreciate the sun even more. I wish you enough happiness to keep your spirit alive and everlasting. I wish you enough pain so that even the smallest of joys in life may appear bigger. I wish you enough gain to satisfy your wanting. I wish you enough loss to appreciate all that you possess. I wish you enough hellos to get you through the final good-bye

She then began to cry and walked away. They say it takes a minute to find a special person, an hour to appreciate them, a day to love them but then an entire life to forget them. * Only if you wish send this to the people you will never forget and remember to send it back to the person who sent it to you. If you don't send it to anyone it may mean that you are in such a hurry that you have forgotten your friends.

TAKE TIME TO LIVE.....

source : FWD from a guy

season change

2006-04-16T00:39:00.000+07:00

เคยบ้างไหม ที่คุณอยากจะฟังเพลงซักเพลงหนึ่ง โดยที่คุณไม่ได้โทรไปขอตามคลื่นวิทยุ และไม่ได้เป็นเพลงใหม่แกะกล่องที่เหล่าดีเจพากันกระหน่ำเปิดวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แต่มันบังเอิญจริงๆ ที่คุณนั่งฟังวิทยุอยู่ในรถในเสี้ยวนาทีที่กำลังคิดถึงเพลงนี้ แล้วเสียงเพลงก็แว่วมา...

"หากเปรียบกับชีวิตของคน เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่

ก็คงเปรียบได้กับฤดูคงเป็นฤดูที่แสนสดใส(และ/แต่)

ถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บทนทุกข์

ดังพายุที่โหมเข้าใส่บอกกับตัวเองเอาไว้ความเจ็บต้องมีวันหาย

ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำอย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจางฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจว่ามันคุ้มค่า(แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจจากความผิดหวังจนใจมันรับไม่ทัน

เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่นกับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป(และ/แต่)

ถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่

บอกกับตัวเองเอาไว้ความเจ็บต้องมีวันหายไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำอย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจางฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจอย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย

น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย

หากไม่รู้จักเจ็บปวดก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

อดทนเวลาที่ฝนพรำอย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจางฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

อดทนเวลาที่ฝนพรำอย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่างเมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)ที่เฝ้ารอ"

เพลงที่ให้กำลังใจได้ดีอีกเพลงหนี่ง season change

c'est la vie "jeng"

2006-04-16T00:20:00.000+07:00

c'est la vie "jeng"

test

2006-03-07T00:17:00.000+07:00

c'est la vie ;
noir ou blance